ไปที่เนื้อหา



เนื้อหาที่ชื่นชอบสูงสุด


#403106 วิธีใช้งาน "เมอริเน่คาเฟ่" เวอร์ชั่นล่าสุด

โพสต์โดย Fongdue Fernandes on 04 ธันวาคม 2016 - 03:00 AM

สวัสดีเหล่าผู้วิเศษทั้งหลาย

 

อย่างที่ทราบกันดีว่าทางเว็บได้ปรับเปลี่ยนรูปโฉมของเมอริเน่คาเฟ่

 

หลายคนคงจะยังเล่นกันไม่เป็นใช่มั้ยล่าา

 

มานี่ จะพาเล่น อิอิ

 

image.png

 

อันดับแรกเลย กด "เข้าร้าน"

 

เพื่อมาเจออะไรที่หน้าตาแบบนี้

 

image.png

 

 

กดสมัครสมาชิกกันก่อน อย่าเพิ่งใจร้อน

 

 

image.png

 

 

กรอกข้อมูลให้เรียบร้อย อ้อ! ชื่อนะ ต้องมี _ ระหว่างชื่อและนามสกุล เช่น Fongdue Argus ก็ต้องใส่เป็น Fongdue_Argus

 

ต้องใช้ชื่อให้ตรงกับในบอร์ดด้วยนะคะ มันเป็นกฎ ^^

 

image.png

 

จากนั้นไปกดยืนยันตัวตนที่อีเมลที่ใช้ในการสมัครเลยจ้า

ถ้าหาไม่เจอ ลองหาในเมลขยะดูนะคะ

 

อ้อๆๆๆ มีความลับจะบอกด้วย 1 อีเมล สามารถใช้ได้หลายแอคเคาน์แหละ!

เวลาสมัครชื่อผิดหรือเปลี่ยนนามสกุลก็ไม่ต้องสมัครอีเมลใหม่ให้ยุ่งยากแล้ว

 

image.png

 

ยืนยันตัวเสร็จแล้วก็กด Chat Now เพื่อเริ่มกันเลย!

 

image.png

 

ใส่ชื่อของตัวเองและรหัส อย่าลืม! _ นะคะ

 

 

image.png

 

เข้ามาในร้านแล้ว!

 

มาดูกันดีกว่าว่ามีอะไรบ้าง

 

image.png

 

 

เริ่มแรกก็เลือกสีตัวอักษรประจำตัวเองนะคะ อาจจะเพิ่มไฮไลท์เพื่อนไม่ซ้ำกับใคร แต่แนะนำอย่าใช้สีสว่างมากนะ แสบตา  TT^TT

 

อีโมติคอนของเราก็ยังอยู่เหมือนเดิมนะคะ มีอีโมตัวใหม่เพิ่มมาบ้างเล็กน้อย ต้องลองๆ

 

ต่อไปเป็นการอัพโหลดรูป ค่าเฟ่อันเดิมจะต้องนำลิงก์มาวางเท่านั้น แต่นี่ไม่ต้องแล้วจ้า อัพมาจากอุปกรณ์ของตัวเองได้เลย

 

แต่ก็ยังสามารถนำลิงก์มาวางได้เหมือนเดิม เพียงแต่ไม่ต้องกดอะไรเพิ่มเติม

image.png

 

มันจะขึ้นเป็นไอคอน ต่างจากรูปโฉมเดิมใช่มั้ยล่ะ

พอคลิกที่ไอคอน ก็จะปรากฏรูปที่เราอัพโหลด

 

image.png

 

อ้อ นอกจากนี้ยังอัพโหลดวีดีโอจากยูทูปได้ด้วยนะ

 

image.png

 

ก็จะขึ้นเป็นไอคอนของยูทูป พอคลิกที่ไอคอน...

 

image.png

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

หมวดต่อไป

 

image.png

 

 

1. ออกจากร้าน  อย่าลืมกดออกกันนะ ไม่งั้นชื่อจะขึ้นตัวแดงค้างไว้ในร้าน

 

2. หน้าเว็บ  อันนี้จะพาเราวาร์ป!! ไปหน้าเว็บบอร์ดโลกเวทมนตร์

 

3. ช่วยเหลือ มีจะโค้ดเพื่อเพิ่มอรรถรสในการแชท หน้าตาจะเป็นแบบนี้

Spoiler

 

4. ประวัติ เป็นส่วนที่จะทำให้เราย้อนอ่านประวัติโดยไม่ต้องเลื่อนขึ้น เพียงเสิร์ชหาในช่องสี่เหลี่ยมสีขาวมุมขวาบนเท่านั้นเอง

 

Spoiler

 

 

5. Profile เป็นส่วนที่จะให้เราปรับโปรไฟล์ รูปภาพ รหัส และอื่นๆ

 

Spoiler

 

------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ต่อไป อ้าว แท็ปด้านข้างไม่มี! ทำไงดี

 

ทำแบบนี้...

 

คลิกตรงที่ลูกศรสีแดงชี้เลย

 

image.png

 

 

นี่ไงมาแล้ว

 

image.png

 

ต่อไปก็มาดูด้านข้างกัน ว่ามีอะไรบ้าง

 

image.png

 

 image.png

 

 image.png

 

 image.png

 

image.png

 

 

ในส่วนของ User นั้น จะปรากฏชื่อของสมาชิก ถ้าคลิกที่ชื่อของใครก็จะปรากฏฟังก์ชั่นต่างๆเพิ่มมา

 

 

9_2.png

 

เช่น

 

การกระซิบ จะปรากฏกล่องแชทขึ้น ทำให้เราแชทกับเพื่อนได้อย่างไม่มีใครรบกวน

 

ซึ่งเวลามีข้อความใหม่ๆ มันจะเป็นแบบนี้

 

11_2.png

 

พอคลิก...

 

 11_3.png

 

แล้วถ้าเรากด "เมิน" เราก็จะไม่เห็นข้อความของคนๆนั้นเลย

 

ถ้าอยากจะเลิกเมินล่ะ...

 

เห็นฟังก์ชั่ง"เมิน" ในตอนแรกรึเปล่า อันกลมๆอ่ะ คลิกเลย

 

มันจะปรากฏชื่อของสมาชิกที่เราเมินไว้ ถ้าอยากเลือกก็แค่ กดกากบาทซะ

 

12_2.png

 

 

แค่นี้เอง

 

อย่าลืมนะ

 

1. ชื่อตามดิสเพลย์เนมในโลกเวทมนตร์ ใส่ _ ระหว่างชื่อกับนามสกุล

2. กดออกจากระบบทุกครั้ง

 

ปล. หากมีปัญหาให้ตั้งกระทู้ปัญหาหรือติดต่อสอบถามที่แกรนด์มาสเตอร์โดยตรง




#126753 พิพิธภัณฑ์พิศวง

โพสต์โดย Lucift Hunter on 19 ตุลาคม 2013 - 03:10 AM

[color=#ff0000;]พิพิธภัณฑ์พิศวง[/color]

 

*****************************************************************


  ท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินไปมาบบาทวิธี ปรากฏหญิงสาวผมสีน้ำตาลสาวจรดกลางหลังคนหนึ่ง กำลังยืนมองนาฬิกาของตนเองอยู่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองโดยรอบราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่าง หรือ ใครบางคน...

  “อิลลานเนส ฉันมาแล้วๆ รอนานหรือเปล่า” เสียงแหลมสูงตะโกนผ่านผู้คนเรียกชื่อของเธอทำให้ต้องเหลียวมองจนพบกับร่างของหญิงสาวอีกคนที่เป็นเพื่อนที่เธอนัดเอาไว้กำลังวิ่งตรงดิ่งใกล้เข้ามาก่อนหยุดยิ้มให้ อิลลานเนสทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับเล็กน้อย และออกเดินนำไปยังสถานที่ซึ่งเป็นเหตุแห่งการนัดหมายครั้งนี้ “พิพิธภัณฑ์จัดแสดงผลงานศิลปะของฟอล์เรนโซ่”
อาคารสีขาวสะอาดรูปทรงโดมสามหลังเรียงติดกันปรากฏอยู่เบื้อหน้า หญิงสาวสองคนยื่นบัตรผ่านประตูให้เจ้าหน้าที่ทำการตรวจเช็คก่อนจะเข้ามาสัมผัสกับอากาศเย็นช่ำภายใน ซึ่งจัดแสดงทั้งภาพวาดต่างๆ งานปั้น และผลงานอื่นๆของฟอล์เรนโซ่ เดอ เอพิส จิตรกรผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่ง

  “เราแยกกันดูดีกว่า” อิลลานเนสบอกกับเพื่อนสาวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเช่นเดียวกับน้ำเสียง ซึ่งเพื่อนๆทุกคนเข้าใจและรู้ถึงนิสัยนี้ของแม่มดสาวผู้นี้ดี ต่อหน้าผู้คนในสังคมมักเกิ้ล เธอมักเย็นชาและทำหน้าไร้อารมณ์แบบนี้เสมอๆ... หลังจากแยกกันแล้ว อิลลานเนสเดินมองผลงานต่างๆมากมายที่แขวนโชว์อยู่ในอาคารชั้นแรกจนเกือบหมด ผู้คนบางตาทำให้ที่นี่เงียบสงบแบบที่เธอชอบ ขาเรียวยาวก้าวขึ้นชั้นสองและดูผลงานไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดตากับภาพเขียนสีน้ำมันบนผ้าใบผืนใหญ่ภาพหนึ่ง ซึ่งไม่มีคนดูมันแม้แต่คนเดียว หญิงสาวพิจารณาภาพอยู่พักใหญ่ มันเป็นภาพที่มองไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร ภายในภาพแลดูบิดเบี้ยวไปหมดจนยากจะเดาความหมายหรืออารมณ์ของมัน “World in mind”คือชื่อของภาพที่เขียนกำกับไว้ ด้วยความชอบศิลปะ ทำให้เธอยืนเพ่งภาพนี้อยู่นาน จนกระทั่ง...

  วูบ...

  พื้นที่โดยรอบตกอยู่ในความมืดมิด แสงจากหลอดไฟดับวูบลงทั้งอาคาร อิลลานเนสกวาดตามองรอบด้านอย่างนึกสงสัย เพียงไม่นานนัก แสงไฟก็กลับสว่างขึ้นอีกครั้ง ทำให้เธอคิดว่านั่นเป็นเพียงแค่ไฟตกธรรมดาๆ และ เธอคิดว่าคงได้เวลากลับไปรวมตัวกับเพื่อนของเธอ... ขาเรียวยาวก้าวเดินอีกรั้ง เสียงรองเท้าบูทส้นสูงกระทบพื้นดังก้องไปทั่วบริเวณ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองทั่วบริเวณจึงพบกับจุดที่ผิดสังเกต

 

...ผู้คนหายไป...

 

เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อยๆ มายังชั้นหนึ่ง กวาดสายตามองโดยรอบก็ไม่พบใคร แม้แต่คนเดียว เธอให้กำลังใจตนเองว่า เธออาจจะอยู่นานเกินไปจนถึงเวลาปิดทำการ คิดได้ดังนั้นจึงรีบเร่งฝีเท้าไปยังประตูทางออกและพบว่ามันปิดอยู่ เธอยิ้มอย่างดล่งใจปนระอาตนเองก่อนจะเอื้อมมือจับหมายจะเปิดประตูออกไปด้านนอก ทว่า... แกร่กๆ... มันล็อก...

  “ช่วยไม่ได้...”เธอพึมพำกับตนเอง ก่อนจะดึงไม้กายสิทธิ์จากกระเป๋าเสื้อโค้ทด้านใน ชี้ไปที่ลูกบิดประตูและร่ายคาถา “อาโลโฮโมร่า” เธอลองเปิดประตูอีกครั้ง ทว่า...มันยังคงล็อก แม่มดสาวเริ่มลนลานวิ่งไปที่กระจกบานที่ใกล้ที่สุดและมองออกไปด้านนอก แต่ว่าสิ่งที่พบกลับไม่ใช่ถนนและผู้คน หากแต่เป็นเพียงความมืดมิดและหมอกหนาครั้นจะลองเปิดบานกระจกออกก็ทำไม่ได้ และในตอนนั้นเอง....

  ปึง!!!

  เสียงวัตถุหนักๆกระทบกับบานกระจกหน้าต่างที่เธอพยายามเปิดมัน ทำให้อิลลานเนสตกใจแทบจะลงไปทรุดกองกับพื้น และสิ่งที่ทำให้เธอสติกระเจิงได้มากที่สุดคงจะเป็น...

 

...รอยรูปมือคนมากมายปรากฏที่อีกด้านของกระจก รอยมือที่เปื้อนไปด้วยสีแดงฉานของเลือด...
 

หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นและออกวิ่งไปตามที่ต่างๆที่เธอคิดว่าจะสามารถเป็นทางออกได้ แต่ไม่ว่าจะที่ไหนๆ ประตูบานแล้วบานเล่าก็ล็อกเหมือนๆกันหมดแม้จะใช้คาถาเพื่อสะเดาะกุญแจ หรือแม้กระทั้งเพื่อทำลาย รอยเลือดที่ปรากฏบนหน้าต่างยังคงตามหลอกหลอนเธอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอวิ่งมาสุดที่ชั้นสอง และหยุดอยู่ตรงหน้าภาพ “World in mind” อิลลานเนสจำใจมองมันอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ภาพภายในนั้นเปลี่ยนไปแล้ว เป็นภาพเมือง... เมืองที่ให้ความรู้สึกอ้างว้าง ตึกรามบ้านช่อง ทรุดโทรมบางหลังผุพัง ถนนตรงกลางภาพเหมือนจะยาวออกไปไม่มีที่สิ้นสุด... เธอมองมันด้วยความฉงนบนความกลัว และทันใดนั้น ราวกับเกิดลมกรรโชกแรงมาจากในภาพ อิลลานเนสรู้สึกว่าร่างกายราวกับถูกดึงเข้าในหาภาพ และในที่สุดเธอก็ไม่อาจต้านทาน ความรู้สึกหมุนควงภายในช่องท้องทำให้อยากอาเจียน เหมือนกำลังหายตัวเกิดขึ้นเพียงครู่และหยุดไป... นัยน์ตาสีน้ำตาลค่อยๆเปิดมองทัศนียภาพเบื้องหน้า และสิ่งที่เธอพบคือ... พิพิธภัณฑ์ในความมืด พิพิธภัณฑ์ซึ่งแตกต่างจากที่เธอเคยยืนอยู่ ที่ที่เธอยืนอยู่ตอนนี้มีแต่ความมืดและผลงานภาพวาดน่ากลัวๆเรียงรายเต็มฝาพนัง และข้อความเขียนด้วยเลือดบนพื้น...

 

[color=#ff0000;][font="georgia, serif;"]...Welcome to the World in mind gallery...[/color][/font]

 

ความพรันพรึงเบื้องหน้าทำให้อิลลานเนสก้าวขาไม่ออก หากแต่ต้องฝืนเดินเพื่อหาทางออกจากสถานที่บ้าๆแห่งนี้ โดยที่รู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา เพราะทุกย่างก้าวที่เธอผ่าน จะปรากฏข้อความขึ้นมาตามพื้นหรือผนังเหมือนเป็นการนำทาง บางครั้งก็มีหุ่นขี้ผึ้งหน้าตาประหลาดปนหน้ากลัวที่เปรอะไปด้วยเลือดมาต้อนรับเธอแบบไม่ทันตั้งตัว ภาพวาดที่ยื่นมือออกมาอย่างกะทันหันเพื่อคว้าตัวเธอ งานปั้นรูปปากที่คอยถมน้ำลายใส่ทุกครั้งที่เดินผ่าน ลูกนัยน์ตาสีแดงก่ำที่มองตามเธอไปทุกฝีก้าว และอื่นๆอีก
ด้วยความกลัวอิลลานเนสจึงออกวิ่งสุดผีเท้าไปเรื่อยๆเพื่อค้นหาทางออก จนเหมือนในที่สุดเธอก็พบ... ห้องสีแดงกว้างห้องหนึ่ง ซึ่งภายในนั้นไม่มีอะไรตั้งอยู่เลย แม้แต่บนผนังก็ไม่มีแม้กระทั่งโคมไปประดับ มีเพียงประตูไม้เก่าๆบานหนึ่ง เธอไม่รอช้ารีบสาวเท้าเดินข้ามห้องเพื่อไปที่ประตูบานนั้นเหลือเพียงแค่ไม่ถึงสามเมตรเธอก็จะถึงมัน....

  ครืน....


  พื้นที่เธอก้าวเหยียบไปนั้น สลายลงเบื้องล่างที่มืดมิดราวกับเม็ดทรายตกลงสู่หุบเหวไร้ก้น สองมือไขว่คว้าหาที่จับยึดหากแต่สถานการณ์เช่นนี้สติของเธอมีไม่มากพอที่จะคิดอะไรทั้งสิ้น วินาทีที่เธอกำลังร่วงลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง ในหัวสมองมองเห็นความตายอยู่เบื้องหน้า...

 

...ร่างกายของเธอกลับหยุดค้างกลางอากาศ ข้อมือเหมือนถูกจับยึดด้วยอะไรบางอย่าง...

 

เธอลืมตาขึ้นมองสิ่งที่ยื้อยุดเธอขึ้นมาจากความตาย... ชายคนหนึ่งกำลังจับข้อมือเธอเอาไว้ เส้นผมหยักศกตัดสั้นสีดำสนิท ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมกำลังมองและยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ที่สำคัญกว่านั้น... เขายืนอยู่กลางอากาศ! ชายหนุ่มดึงตัวเธอขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับเขา ก่อนจะปล่อยข้อมือเธอ คราแรกอิลลานเนานึกว่าตนเองจะร่วงลงไปในเหวนั้นอีก หากแต่เปล่าเลย... เธอกำลังยืนอยู่กลางอากาศเช่นเดียวกับเขาราวกับว่าที่พื้นนั้นมีกระจกอยู่ ชายหนุ่มปริศนายิ้มให้เธออีกครั้งและส่งการ์ดเล็กๆให้เธอหนึ่งใบก่อนจะผายมือไปยังบานประตู เธอมองเขาอย่างหวาดๆ แต่ก็ยอมรับการ์ดมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท ก่อนเดินไปที่ประตูบานนั้นและเปิดมันออก ก่อนจะก้าวออกไป เธอได้ยินเสียงทุ้มนุ่มเสียงหนึ่งดังตามหลังเธอมา

  “ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมผลงานพิศวงของผม....”




  “อิล.. อิล... ตื่นสิอิล”เรียกหนึ่งเรียกชื่อเธอดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท เธอจำได้... นั่นเสียงเพื่อนของเธอ เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นพร้อมความปวดหัวที่แล่นเข้ามาจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับไว้
  “ที่นี่... ฉันเป็นอะไรไป” เสียงเบาหวิวหลุดรอดออกจากริมฝีปากที่รู้สึกแห้งผาก เธอมองไปรอบๆ ห้องสีขาวมีม่านกันซึ่งเดาเอาว่าคงเป็นห้องพยาบาลของทางพิพิธภัณฑ์
  “เธอเป็นลมน่ะสิ แล้วนี่ไหวไหม ฉันว่าเรากลับกันดีกว่าเธอจะได้พักผ่อน” เพื่อนของเธอว่างพลางจัดแจงให้เธอลุกขึ้นนั่งและพยุงเดินออกจากห้องพยาบาล อิลลานเนสมองไปรอบตัวพิพิธภัณฑ์ที่ยังคงสภาพเดิม ภาพวาดและผู้คนยังอยู่เหมือนเดิม รวมทั้งภาพ “World in mind”ที่เธอขอให้เพื่อนพาไปดูก็ยังคงบิดเบี้ยว... แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อครู่คืออะไร... ความฝัน... คิดได้ดังนั้นเธอก็โล่งใจ และยินดีที่จะเดินตามเพื่อนออกจากพิพิธภัณฑ์ อากาศด้านนอกค่อนข้างจะเย็นลงแล้วหิมะเริ่มโปรยปรายลงมา เธอแยกกับเพื่อนเพื่อกลับบ้าน เป็นเพราะอากาศเย็นทำให้มือของเธอเริ่มชา เธอจึงซุกมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อโค้ท และก็ต้องแปลกใจเมื่อมือข้างหนึ่งสัมผัสกับวัตถุแข็งๆบางๆรูปสี่เหลี่ยม ด้วยความสงสัยจึงหยิบออกมาดู แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อมันคือ...

 

 

...การ์ดสีดำใบหนึ่งเขียนด้วยอักษรสีแดงที่มุมซ้ายมีชื่อของเธออยู่...


[font="georgia;"][color=rgb(255,0,0);]...Member of World in mind Gallery …Welcome Illanness...
...Faulrenso De Aphis...[/color][/font]



[font="georgia;"]-END-[/font]




#720312 ทำไมยังไม่ผ่านการตรวจสอบซักที? และวิธีแก้ไข

โพสต์โดย Bian Baixian on 30 พฤษภาคม 2020 - 03:53 PM

หน่องไม่ไหวแล้ววววววววววววววววววววววววว

 

(โปรดอ่านตรงนี้ก่อน)

เนื้อหาต่อจากนี้ค่อนข้างยาวอีกแล้วค่ะ

เหมือนทุกฮาวทูที่ป๋ายเคยเขียนมานั่นแหละ ฮือ

กระทู้คู่มือนี้เขียนมาเพื่อสมาชิกใหม่ ๆ ที่ยังไม่ผ่านการตรวจสอบซักที

โดยจะรวมเหตุผลและข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นบ่อยและวิธีแก้มาให้ค่ะคุณ

หวังว่าอ่านแล้วจะช่วยให้การสมัครสมาชิกง่ายขึ้นนะคะเตง

 

ท้ายที่สุดนี้

สมาชิกคนไหนผ่านการตรวจสอบได้เพราะกระทู้นี้ของเรา

อย่าลืมไปโรลเพลย์สรรเสริญเปี้ยนป๋ายเซียนที่สวนหลังบ้านของรีเวร่านะคะ

โดยต้องตะโกนว่า 'เปี้ยนป๋ายเซียนสวยที่สุดในโลกเวทมนตร์' ดัง ๆ สามครั้ง

(ยิ้มชั่ว)

 

TIPS : ส่วนที่เป็นสีฟ้าจะสามารถจิ้มได้ค่ะ

เมื่อคลิ๊กเข้าไปแล้วจะเป็นกระทู้ต่าง ๆ ที่มีข้อมูลดังกล่าว

 

___________________________________________________________________________

 

 

เหตุผลที่ไม่ผ่านการตรวจสอบซักทีมีอะไรบ้าง?

 

จริง ๆ แล้วการสมัครสมาชิกไม่ใช่เรื่องยากเลยค่ะ หลักจากที่สมัครไอดีมาแล้วสิ่งที่ต้องทำก็มีเพียงแค่ตั้งกระทู้ข้อมูลตัวละครของตัวเอง จากนั้นก็เชื่อมลิงก์กระทู้นั้นเข้ากับหน้าโปรไฟล์ของตัวเองเท่านั้น แต่ก็ยังมีรายละเอียดยิบย่อยที่สมาชิกใหม่หลาย ๆ คนลืมไป
 
1. ตั้งชื่อเวทมนตร์ หรือ Display Name ไม่ถูกต้อง
กว่า 70% ของสมาชิกที่ไม่ผ่านการตรวจสอบซักทีเกิดขึ้นเพราะชื่อเวทมนตร์ หรือ Display Name (ชื่อไอดี) ไม่ถูกต้องค่ะ โดยชื่อเวทมนตร์ที่ถูกต้องนั้นจะต้องมีคุณสมบัติครบถ้วนดังนี้

  • ต้องไม่ละเมิดกฎการตั้งชื่อของโลกเวทมนตร์
    (ส่วนใหญ่จะมีปัญหาเพราะเรื่องตัวพิมพ์ใหญ่ ขอสรุปข้อนั้นให้สั้น ๆ ว่าตัวแรกของชื่อและนามสกุลจะต้องเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ นอกจากนั้นต้องเป็นตัวพิมพ์เล็กทั้งหมดนะคะ อาทิเช่น Bian Baixian ไม่ใช่ Bian baixian, BIANbaixian, bian baixian)
  • จะต้องเป็นชื่อตัวละครที่เราจะเล่น ถ้าเกิดว่าไอดีของเราชื่อ Bian Baixian ตัวละครที่เราจะเล่นก็ต้องเป็นชื่อนี้ค่ะ

วิธีแก้ปัญหา : ให้ทำการแก้ไขชื่อไอดีของตัวเองให้ถูกต้อง ให้ศึกษาวิธีแก้ไขชื่อเวทมนตร์ หรือ Display Name ให้ถี่ถ้วนก่อนทำการแก้ไขนะคะ !
 
2. ไม่สร้างกระทู้ข้อมูลตัวละคร
ยังต้องอธิบายอีกหรอคะ ได้ชื่อไอดี มีชื่อตัวละคร เสร็จแล้วก็ไปสร้างกระทู้ข้อมูลตัวละครเลยค่ะ ! โดยเนื้อหาของกระทู้จะต้องเป็นแบบฟอร์มที่เตงกรอกให้ตัวละครที่เตงจะเล่นอย่างถูกต้องเรียบร้อยเท่านั้นนะคะ สามารถจินตนาการขึ้นมาเองได้ มีภาพประกอบได้ ตกแต่งได้ แต่จะต้องมีข้อมูลที่สำคัญครบถ้วนค่ะ

วิธีแก้ปัญหา : ไปสร้างกระทู้ข้อมูลตัวละครเป็นของตัวเองในฟอรั่ม 'สร้างตัวละครของคุณ' โดยใช้แบบฟอร์มจากกระทู้ [0] แบบฟอร์มการสร้างตัวละครของคุณเอง ก่อนเริ่มโรล
 
3. ชื่อกระทู้ข้อมูลไม่ตรงกับชื่อเวทมนตร์(ไอดี) หรือชื่อตัวละคร
อยากให้คิดว่าฟอรั่ม 'สร้างตัวละครของคุณ' เป็นแฟ้มเอกสารหนึ่งแฟ้มที่จะเต็มไปด้วยชื่อสมาชิกในโลกเวทมนตร์ ดังนั้นชื่อกระทู้ข้อมูลตัวละครที่ถูกต้องจะต้องมีคุณสมบัติดังนี้

  • จะต้องตรงกับชื่อเวทมนตร์ (Display Name หรือ ชื่อไอดี) ของตัวเอง
    อย่างที่บอกไปในข้อแรกว่าชื่อไอดีจะต้องเป็นชื่อของตัวละครที่จะเล่นอยู่แล้ว ดังนั้นต้องเอาให้เหมือนเด๊ะ ๆ เลยนะคะ มีนามสกุลต้องใส่นามสกุล ตัวไหนพิมพ์ใหญ่ ตัวไหนพิมพ์เล็ก ให้ตั้งชื่อกระทู้ตามนั้นเลย เอาให้ชัวร์ ๆ ก็ก็อป-วางเลยค่ะเตง

วิธีแก้ปัญหา : แก้ไขชื่อกระทู้ข้อมูลตัวละครของตัวเองให้ถูกต้องค่ะ ศึกษาวิธีเปลี่ยนชื่อกระทู้ (Topic Title) ให้ดีก่อนลงมือทำนะคะ !
 
4. เนื้อหาในกระทู้ข้อมูลตัวละครไม่ถูกต้อง
เข้าใจแบบฟอร์มข้อมูลตัวละครมันมีรายละเอียดเยอะมากกกกก แล้วถ้าผิดแค่จุดเดียวก็อาจทำให้ไม่ผ่านการตรวจสอบได้ ดังนั้นเราเลยสรุปข้อมูลสำคัญที่จะต้องมี (และหลาย ๆ คนไม่ผ่านการตรวจสอบเพราะไม่มี) ในข้อมูลตัวละครมาให้ค่ะ !

  • วัน/เดือน/ปีเกิด
    ให้ระบุมาเป็นวันที่ ชื่อเดือน และปีเกิดนะคะ ไม่เอาเกิดวันจันทร์ค่ะ ฮือ!
  • อื่น ๆ ตามที่ต้องการ และ อื่น ๆ ที่อยากระบุเพิ่มเติม
    ถ้าไม่มี ให้พิมพ์เอาไว้ว่า "ไม่มี" ค่ะเตง ไม่ต้องใส่ '-' ไม่ต้องใส่ '.' ใส่ไปเลยว่า'ไม่มี'น่ะ!
  • อุปนิสัย
    ห้าม ต่ำ กว่า หนึ่ง บรร ทัด นะ คะ !
  • ประวัติ
    จะต้องไม่ต่ำกว่า 3 บรรทัด
    ต้องระบุถึงที่มาของสายเลือด (เช่นพ่อเป็นพ่อมดธรรมดา แม่เป็นวีล่า)
    ต้องระบุถึงชีวิตในวัยเด็ก
    และ
    ต้องระบุถึงการเดินทางมายังโลกเวทมนตร์
    ถ้ามีไม่ครบก็ไม่ผ่านนะคะเตง !

 
วิธีแก้ไขปัญหา : ก...ก็แก้ไขจุดที่ผิดพลาดให้ถูกต้องนั่นแหละค่ะ ฮือ

 
5. ไม่เชื่อมลิงก์กระทู้ข้อมูลตัวละครเข้ากับหน้าโปรไฟล์ของไอดี
ข้อผิดพลาดเล็ก ๆ ที่ผิดกันหลายคนคือการไม่เชื่อมลิงก์ข้อมูลตัวละครค่ะ ซึ่งจริง ๆ เป็นข้อผิดพลาดที่น่าเสียดายมากเลยนะคะ เพราะถ้าไอดีโดนลบไปก่อนแก้ไขทันนี่ต้องมานั่งเขียนข้อมูลตัวละครทั้งหมดใหม่เลย (ยกเว้นแต่ว่าจะบันทึกฉบับสำเนาไว้ที่อื่น)
 
วิธีแก้ไขปัญหา : เชื่อมลิงก์กระทู้ข้อมูลตัวละครเข้ากับหน้าโปรไฟล์ของไอดีตัวเอง โดยให้อ่านและศึกษาวิธีจากกระทู้ วิธีการเปิดแสดงแถบ "ข้อมูลตัวละคร", "ตู้นิรภัย" และ "หีบเครื่องยา" ให้ถี่ถ้วนก่อนนะคะ
 

6. ซ่อนตัว

พ่อมดแม่มดตั้งแต่ขั้น 5 ขึ้นไปเท่านั้นที่จะสามารถใช้ระบบซ่อนตัวได้ ดังนั้นพ่อมดแม่มดในกลุ่ม 'รอตรวจสอบ' ที่ใช้ระบบซ่อนตัวก็จะไม่ผ่านตรวจสอบ เพราะจะถือว่าละเมิดกฎหมายของโลกเวทมนตร์*ว่าด้วยการล่องหนค่ะ

 

วิธีแก้ไขปัญหา : ให้กดออกจากระบบที่ด้านขวาบนของหน้า จากนั้นให้ล็อกอินเข้าสู่ระบบอีกครั้งโดยปล่อยช่องข้างหน้า 'เข้าระบบด้วยการล่องหน' ว่างไว้ ห้ามใส่เครื่องหมายถูกในช่องนั้นนะคะ !

*สามารถหาอ่านได้ในกระทู้ 'ประมวลกฎหมายเวทมนตร์' ในหอสมุดกลาง ซึ่งจะอ่านได้เมื่อเป็นพ่อมดแม่มดฝึกหัดแล้วเท่านั้น

 

lBTwD2Y.png?1

 

7. สะกดผิด !!!
เตงขา ! 'เวทมนตร์' และ 'โลกเวทมนตร์' สะกดแบบนี้ค่ะเตง ไม่เอาเวทย์มนต์ เวทมนต์ เวทย์มน โรคเวทย์มนต์ การสะกดคำเหล่านี้ที่ถูกต้องเด่นหราอยู่ที่หน้าแท็บเลยนะคะ แงงงงง

ส่วนคำอื่น ๆ ที่สะกดผิดกันบ่อยก็จะเป็นสายเลือดค่ะ บางคนเขียน'วีล่า'เป็นวีร่า ส่วนบางคนเขียน'ดรายแอด'ผิด เป็นดายแอดบ้าง ดรายเอ็ดบ้าง แนะนำให้อ่านข้อมูลตัวละครของตัวเองทวนอีกทีเพื่อตรวจหาคำผิดก่อนโพสต์นะคะ
อ้างอิง : สำนักงานราชบัณฑิตยสภา(เวทมนตร์)
 
วิธีการแก้ปัญหา : แก้ค่ะ ! ตามแก้ทุกจุดที่เขียนผิด โดยเฉพาะในกระทู้ข้อมูลตัวละคร อย่าให้ผิดเชียว !!
 

___________________________________________________________________________

 

 

ขอบคุณเจ้าของบทความทุกบทความที่ถูกพูดถึงในกระทู้นี้

ซึ่งส่วนมากก็คือระบบนั่นแหละ

นอกจากนั้นก็ต้องขอบคุณตัวเองสำหรับ 'วิธีแก้ไขชื่อเวทมนตร์ หรือ Display Name'

และขอบคุณคุณ Lilaclala Hunter สำหรับ 'การเปลี่ยนชื่อกระทู้ (Topic Title)'

ปล. ถ้าคุณ Lilaclala อ่านอยู่ อยากให้รู้ว่าเรารอร้านเครื่องเขียนกลับมาเปิดอยู่นะคะ แอแง




#126328 อสูรร้าย ตำนานหลอน

โพสต์โดย Garnite on 17 ตุลาคม 2013 - 08:33 PM

ภาพที่โพสต์

 

ภาพที่โพสต์


ภาพที่โพสต์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ภาพที่โพสต์

บทนำ

ภาพที่โพสต์

          เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่อแนวสยองขวัญ ไม่รู้ว่ามันจะน่ากลัวหรือสยองขวัญอย่างที่พูดไว้หรือเปล่านะครับ มันอาจจะยาวไปนิดแต่ยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์เรื่องสั้นอยู่นะครับ ตัวละครในเรื่องเป็นพ่อมดแม่มดนักเวทย์ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งจะไม่เหมือนในภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์เลย เพราะพวกเขาไม่มีไม้กายสิทธิ์ไว้เพื่อเสกเวทย์ เรียกว่าเวทย์เนื่องจากมันไม่เชิงว่าจะเป็นคาถา เป็นเพียงคำพูดธรรมดาเกี่ยวกับเวทย์ที่จะเสกและการอธิษฐานเพื่อให้เวทย์นั้นเป็นจริง ทุกคนจะใช้เวทย์ที่ไม่เหมือนกัน หรือถ้าเหมือนก็เป็นแค่เพียงส่วนน้อยเท่านั้น ทุกคนมีเวทย์ที่ตนเองถนัดอยู่เฉพาะบุคคล และเวทย์ที่ปรากฏอยู่ในเนื้อเรื่องคือ เวทย์ไฟ เวทย์ผนึก เวทย์ลวงตา เวทย์ป้องกัน เวทย์รักษา และเวทย์เยียวยา
 
           เรื่องราวสยองขวัญเกิดขึ้นในหมู่บ้านแห่งนี้ ซึ่งคนในหมู่บ้านเริ่มตายอย่างปริศนา เพียงแค่ข้ามคืนก็มีมากมายหลายคนที่กลายเป็นศพ โดยไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง จนทำเอาชาวบ้านนักเวทย์เหลือเพียงไม่ถึงครึ่งของหมู่บ้าน อะไร ! ที่ฆ่าชีวิตพวกเขา อะไร ! คือสาเหตุที่แท้จริงของเรื่อง ผู้นำหมู่บ้านจะปกป้องชาวบ้านที่เหลืออยู่ได้หรือไม่ อยากรู้ไปอ่านเอาความจริงได้เลย ! !
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  

 

 

 

 

ภาพที่โพสต์

 
            ท้องฟ้าในยามราตรี มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องทอดลงมายังพื้นเพียงน้อยนิด สายลมที่พัดมาอย่างเยือกเย็น ภายใต้ป่าทึบที่ไร้ทางออก ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินปนวิ่งมาอย่างกระวนกระวาย ด้านหลังของเขามีเงาขนาดใหญ่ตามมาอย่างไม่ไกลจากเขาเท่าไรนัก เขาได้หยุดแล้วหันหลังกลับไปพร้อมกับยกมือขึ้น สีหน้าของเขาเหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่าง สักพักเมื่อเงามืดนั้นมาใกล้เขา มีแสงสีแดงพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา ตรงเข้าใส่เงานั้น แสงได้ทะลุเงาไป เกิดเสียงกรีดร้องที่แสบแก้วหูดังขึ้น ทันทีที่แสงดับวูบลงเสียงนั้นก็หายไปพร้อมกับเงายักษ์ ชายร่างสูงได้มุ่งหน้าเดินต่อไปอย่างรวดเร็วด้านหลังของเขายังมีเงาตามมาอีกแต่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เงาเดียว มีเงามากมายวิ่งตามเขามา  ชายผู้นั้นได้วิ่งมาหยุดอยู่หน้าชายชราผู้หนึ่ง ที่ใส่เสื้อผ้าลุ่มล่ามกับไม้เท้าที่ดูท่าจะพยุงให้เขายืนอยู่ได้ ชายชราผู้นั้นได้ยกไม้เท้าขึ้นเหนือศีรษะ และมีแสงสีขาวสว่างจ้าออกมาจากปลายไม้  แสงนั้นได้แผ่กว้างออกไปทั่วทั้งป่า พร้อมๆกับเสียงกรีดร้องที่ดังจนหูแทบจะระเบิด
 
  ชายคนนั้นได้ลืมตาขึ้นมา ซึ่งได้พบว่าตัวเองนั้นได้นอนอยู่ข้างๆชายชรา
“ท่านเป็นใคร”  ชายร่างสูงถามขึ้นมา
 
  ชายชราเงียบสักพัก พร้อมกับมองหน้าเขาที่กำลังจะลุกขึ้นนั่ง  เขายิ้มอย่างเบิกบานก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า
“ฉันก็เป็นคนที่จะมาฆ่าแกในคืนนี้ไง”  ทันทีที่สิ้นเสียงร่างของชายชราได้ขยายใหญ่ขึ้น มือของเขาได้ขยายออกพร้อมกับเล็บที่ยาวยืดออกมา  ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเป็นหน้าอันน่าขยะแขยง และเขี้ยวที่ยาวแหลมนั้นด้วย  อสูรกายตัวนั้นได้พุ่งตัวเข้าจับชายร่างสูงไว้ และฉีกกายของเขาออกเป็นเสี่ยงๆขว้างทั้งไป...
 
  ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งมีต้นไม้และภูเขาล้อมรอบ ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งได้เดินไปอย่างอารมณ์ดีตามถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือน
“ไงเซนโช...” เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ชายหนุ่มคนนี้ต้องหันไปมองและได้พบเข้ากับหญิงสาวผมทองยาวสวย ผิวสีขาว หน้าตาน่ารัก
“ว่าไงซิลล่า” เซนโชเอ่ยขึ้นทันที
“คือฉันจะไปบ้านลุงโจเซอร์ เมื่อเช้าแม่ฉันบอกว่าลุงแกเสียชีวิตแล้วอ่า” ซิลล่าพูดขึ้น
“อะไรนะลุงโจเซอร์ตายแล้ว เมื่อวานแกยังดีๆอยู่เลยนะ”  เซนโชพูดขึ้นอย่างตกใจ และต่อด้วยประโยคคำถามว่า
“ลุงแกเป็นอะไรตายอ่า”
“ไม่รู้สิเห็นแม่บอกว่า ลุงแกไม่ตื่นน่ะ อริชกับแม่เสียใจมาก” ซิลล่าพูดขึ้น
 
  เซนโชทำสีหน้างุนงง เหมือนกับว่าเขาโดนซิลล่าแกล้งอะไรอย่างนั้น
“งั้นเราไปบ้านลุงแกกันเถอะ”  เซนโชพูดขึ้นอย่างกระวนกระวาย
“อื้อ งั้นก็ไปกันเถอะ”  ซิลล่าตอบ
 
  แล้วทั้งคู่ก็เดินอย่างรวดเร็ว ซึ่งมันราวๆกับการวิ่งด้วยซ้ำ  ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันสักพักพวกเขาได้มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ภายในบ้านมีคนมากมายเต็มไปหมด หญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาน่ารักผมสีน้ำตาลได้มองเห็นพวกเขาจากในบ้าน และได้เดินออกมาหา
“เซนโช...ซิลล่า... พวกเธอคงรู้แล้วสินะ”  หไปจัดการกับอสูรร้ายนั้น”  ซิลล่าพูดขึ้น
 
  เซนโชกับอริชหันไปมองหน้าของซิลล่า  และทั้งสามก็นั่นกันอยู่อย่างหน้าเศร้าๆ
 
 
  ฝนที่กำลังตกหนัก ทั้งเสียงฟ้าที่ร้องฟังดูเหมือนปีศาจร้องร้ายอย่างหิวโหย บรรยากาศในปราสาทร้ายแห่งหนึ่งน่ากลัวน่าขนลุก ตามผนังมีหยากไย่เต็มไปหมด
  “ฮึ...ฮึ...ฮึ...ฮึ...ฮา...ฮา...ฮา...”  เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งปราสาท
 
  ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดนอนกำลังวิ่งไปตามพื้นที่มีฝุ่นขึ้นเต็มพื้น หน้าตาเขามองดูแล้วคุ้นเคยเป็นอย่างมาก เขาคือเซนโชนั้นเอง เขามีสีหน้าที่หวาดกลัวเป็นอย่างมาก
  “ยังไงก็หนีข้าไม่พ้นหรอกนะ  ฮาๆๆๆๆ....” เสียงที่ฟังดูน่ากลัวราวกับเสียงของปีศาจดังขึ้นมา
 
  เซนโชวิ่งมาตามทางเดินในปราสาทเรื่อยๆ เขาได้หยุดชะงักเมื่อสายตาของเขาได้มองเห็นเงามืด ที่อยู่ตรงมุมของทางเดิน เสียงของฝนตกยิ่งทำให้เขานั้นแทบจะประสาทเสียเต็มที เงามืดนั้นค่อยๆเดินมาเรื่อยๆ และมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซนโช ร่างของเงามืดนั้นสูงกว่าเซนโชสักเมตรได้ มันมีกรงเล็บที่แหลมและยาวยืด แสงสว่างจากฟ้าแลบทำให้มองเห็นเขี้ยวที่ยาวและน่ากลัว ใบหน้าของมันดูน่าขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูกเมื่อปีศาจนั้นเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เซนโชเขาได้ตะโกนออกมาเสียงดังว่า...
  “เวทย์ไฟ....บ่อเพลิงยักษ์....”
 
  ทันทีที่สิ้นเสียงพื้นรอบๆปีศาจค่อยๆแตกออกที่ละนิดละน้อยจนกลายเป็นบ่อขนาดใหญ่ ในบ่อมีเปลวไฟที่รุนแรงมาก ร่างของปีศาจได้ตกลงไปในบ่อและหายวับไปพร้อมกับบ่อนั้น ส่วนทางด้านเซนโชได้นั่งลงกับพื้นและหายใจอย่างหอบๆ  สักพักสิ่งของที่อยู่รอบๆตัวเขาค่อยขยับมารวมตัวกันจนกลายเป็นร่างปีศาจอีกครั้ง ปีศาจนั้นกระโจนเข้าใส่เซนโชที่นั่งอยู่ทันที เพียงเสี้ยว วินาทีที่กรงเล็บของปีศาจจะโดนตัวของเซนโชมีร่างของคนๆหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าของเซนโชและกรงเล็บนั้นได้เสียบจนทะลุร่างของเขา ปีศาจก็หายและกลับกลายเป็นเพียงสิ่งของที่หล่นลงมาใส่เซนโช เมื่อเร่างของคนที่มารับกรงเล็บแทนเซนโชล้มลง เขาก็ได้มองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
  “ท่านปู่!!!!”  เซนโชอุทานออกมาอย่างตกใจ แล้วพูดต่อว่า
  “ท่านปู่...ไม่เป็นอะไรนะครับ....ท่านปู่.....”
 
            เซนโชค่อยๆประคองร่ายนั้นที่มีเลือดไหลอาบขึ้นมากอดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบทั้งสองแก้มนั้น
  “เซนโช.....” เสียงที่แผ่วเบาของโซโซรัสเอ่ยขึ้น
  “เจ้าต้องช่วยคนในหมู่บ้านนะ.....เจ้าต้อง...ต้อ...”  เสียงของเขาเงียบหายไปสักพัก
 
  เซนโชได้แต่ก้มลงมองหน้ากับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
  “เจ้าต้องช่วยชาวบ้าน....เจ้าต้องไปเผาร่างของสนีสเซอร์...ด้วยเวทย์อัคคีเผาผลาญ...”  เสียงของเขาแผ่วเบาลง
  “เจ้าต้องตั้งมั่น....และแค่เสกมันออกมา...............”  เสียงของโซโซรัส��ิงสาวคนนั้นพูดขึ้นเมื่อเท้าของเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเซนโชกับซิลล่า
   “ใช่พวกเรารู้แล้ว  ว่าแต่เธอไม่เป็นอะไรนะอริช” ซิลล่าตอบพร้อมกับประโยคคำถามตามมา
  ส่วนเซนโชไม่ได้พูดอะไรได้แต่ยืนมองหน้าพวกเธอ
“ไม่เป็นอะไรหรอก...พวกเธอเข้าไปข้างในกันไหม?” อริชถามขึ้น
“อื้อ เอาอย่างนั้นก็ได้”  ซิลล่าตอบ
 
  ซิลล่าหันไปมองหน้าเซนโช เซนโชพยักหน้ารับ อริชได้เดินนำหน้าทั้งสองคนไป พวกเขาเข้าไปภายในบ้าน ในนี้มีผู้คนมากมายมากที่รู้ข่าวแล้วพากันมาที่บ้านของอริช  ทั้งสามเดินลัดเลาะมาและมาหยุดอยู่ตรงระเบียงหลังบ้าน
“เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิอริชว่ามันเป็นยังไง” เซนโชพูดขึ้นเมื่อหยุดเดิน
 
  ซิลล่ามองหน้าเซนโชแล้วหยิกเขาแรงๆทีหนึ่ง อริชมองดูทั้งสองที่กำลังจะทะเลาะกัน
“ไม่เป็นไรหรอกฉันจะเล่าให้ฟัง”  อริชพูดขึ้น ซิลล่ากับเซนโชได้หยุดแล้วตั้งใจที่จะฟังอริชพูด
“ฉันก็ยังงงๆอยู่เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนพ่อของฉันก็กินข้าว พวกเราก็คุยกันสนุกสนานดี  คือหมายถึง พ่อ แม่ แล้วก็ฉันน่ะ” อริชพูด พร้อมกับอธิบายให้เซนโชและซิลล่าฟัง
 
  ทั้งสองคนพยักหน้าเหมือนรู้และเข้าใจในสิ่งที่อริชพูด
“หลังจากนั้นก็เข้านอนตามปกติ...พอตื่นเช้ามาแม่บอกให้ฉันไปปลุกพ่อ เพราะปกติพ่อไม่เคยตื่นสาย พอฉันไปปลุก ปลุกยังไงพ่อก็ไม่ตื่นจึงเรียกแม่ไปดูแล้ว.....”  เสียงของอริชลากยาวและหยุดลง สีหน้าของเธอก็ดูเศร้าลงเรื่อยๆ
 
  ซิลล่าสีหน้าเหมือนคิดอะไรออก สักพักอริชก็พูดต่อพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบทั้งสองแก้มของเธอ
“แล้วก็รู้ว่าพ่อฉันตาย....ฮื่อๆๆๆ...ซิลล่า....” อริชร้องไห้ออกมาพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปกอดซิลล่า
 
  ซิลล่าใช้มือของเธอลูบหลังของอริชเบาๆ พลางพูดไปพร้อมๆกันว่า
“ไม่เป็นไรนะ...ถือว่าท่านไปดีแล้วกัน...เธอยังมีแม่และพวกเราอยู่นะ”
 
  ส่วนเซนโชไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา ได้แต่ยืนมองทั้งสองคน
 
  เวลาผ่านไปไม่นานชาวบ้านทุกคนพากันมารวมตัวที่สุสาน ซึ่งโลงศพของโจเซอร์พ่อของอริชถูกวางไว้ตรงหน้าของพวกเขา ทุกคนใส่ชุดสีดำและยืนกันอย่างเป็นระเบียบ  ไม่นานนักพวกเขาก็ได้ทำพิธีเสร็จสิ้นลง ชาวบ้านทุกคนได้พากันแยกย้ายกลับบ้านของตนเอง  อริชได้เดินไปกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง รูปร่างค่อนข้างอ้วน ซึ่งนี่คือแม่ของอริช ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปด้วยสีหน้าเศร้าๆ  ส่วนทางเซนโชกับซิลล่าพวกเขาก็ได้เดินทางกับบ้านของตนเองเช่นกัน
 
  ท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบสงบมีเพียงสายลมที่พัดมาอย่างแผ่วเบาทำให้รู้สึกผ่อนคลาย
 “นี่พวกนาย !” ชายร่างใหญ่ผิวคล้ำ ร้องเรียกผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ริมทาง
 
  ซึ่งคนที่ยืนอยู่นั้นคือเซนโชกับเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้เซนโชเลย แต่เขาดูท่าว่าจะเตี้ยกว่าเซนโชนิดหน่อย
  “ว่าไงฟาริส...นายมาทำอะไรที่นี่”  เซนโชเอ่ยถามขึ้น
  “ก็มีอะไรดีๆมาอวดแกกับเดฟไง”  ชายร่างใหญ่ที่ชื่อว่าฟาริสตอบ
  “อะไรๆ...มันเจ๋งขนาดนั้นเลยหรอฟาริส แกถึงได้วิ่งแจ้นมาอวดเราดึกๆแบบนี้” เด็กหนุ่มยื่นอยู่ข้างๆเซนโชถามขึ้น พร้อมกับยิ้มให้ฟาริสอย่างเป็นมิตร
  “มันแน่อยู่แล้วเดฟ...พวกนายดูนี่”  ฟาริสยิ้มและยกมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นเหนือหัวและพูดว่า
  “เห็นแล้วพวกแกต้องอึ้ง”  เสียงของเขาเงียบไปสักพัก เหมือนกับตั้งสมาธิที่จะทำอะไรสักอย่าง และตะโกนออกมาว่า
  “เวทย์ลวงตา...เมืองแห่งฝันร้าย!!!”
 
  เมื่อสิ้นเสียงของฟาริส มีแสงสีม่วงขนาดใหญ่ล้อมรอบทั้งสามคนไว้ และแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน แล้วค่อยๆจางหายไป บรรยากาศรอบๆก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปทั้ง พื้นดิน ท้องฟ้า ต้นไม้ บ้านเรือน ผู้คน ทุกสิ่งทุกอย่างค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป  ไม่นานนักทั้งสามคนก็ได้ยืนอยู่บนยอดเขาสูงด้านซ้ายเป็นป่าไม้สีประหลาดๆหนาทึบ ส่วนด้านขวามือเป็นเหวลึกกว่า 10,000 ฟุต ใต้เหวนั้นมีน้ำสีแดงเดือดปุดๆ ไอน้ำที่ร้อนจัดลอยขึ้นมาซึ่งรับรู้ถึงความร้อนได้
 “ว้าว....นายทำได้ไง”
  “นายทำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่...” เซนโชและเดฟพูดขึ้นมาติดๆกัน
  “ก็เพิ่งจะทำได้วันนี้แหละ....ไงเจ๋งไหม”  ฟาริสพูดพร้อมๆกับเอามือที่ยกอยู่ลงมา
 
  แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มแปรสภาพกลับคืนเป็นปกติ
  “เป็นเวทย์ลวงตาที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย”  เดฟพูดขึ้นด้วยความชื่นชม  ส่วนเซนโชพยักหน้าตอบรับคำพูดของเดฟ  ฟาริสยิ้มอย่างเขินอาย
  “แล้วพวกนายล่ะ พลังเวทย์พัฒนาไปถึงไหนแล้ว”  ฟาริสเป็นฝ่ายถามขึ้น
  “ฉันก็ยังไม่ไปถึงไหนหรอก...ยังใช้เวทย์อัคคีเผาผลาญยังไม่ได้เลย”  เซนโช ตอบด้วยสีหน้าเศร้าๆ
  “ฉันก็เหมือนกัน เวทย์กระแสน้ำเยียวยาฉันยังทำไม่ได้เลย”  เดฟพูดขึ้น สีหน้าของเขาไม่ต่างไปจากเซนโชเท่าไรนัก
  “ไม่เป็นไรหรอกน่า พวกนายก็พยายามเข้ามันต้องทำได้สักวันแหละ” ฟาริสพูดปลอบใจทั้งสองคนพร้อมกับตบหลังเดฟทีหนึ่ง
 
  เดฟกับเซนโชทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน แล้วฟาริสก็ได้พูดต่อว่า
 “นี่มันก็ดึกมากแล้วฉันไปนอนก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้....บาย”
 
            เงียบลงร่างของเขาดูแข็งทื่อ และแตกสลายไป
 
  ส่วนเซนโชได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองฝันไป  เขาดูเหนื่อยหอบเล็กน้อย  เขารีบวิ่งออกจากห้องของตนเองออกไป  ในบ้านของเขาสว่างจากแสงไฟที่เปิดอยู่ นี่มันก็ใกล้เช้าแล้วแม่ของเขาคงตื่นมาทำงานบ้าน  เซนโชได้วิ่งเข้าไปในห้องของปู่ เขาได้เห็นปู่ของเขาที่หลับอยู่จึงได้ไปปลุกและเขาก็ได้รู้ว่าปู่ของเขาตายไปแล้ว  เซนโชร้องไห้ พ่อแม่ของเขาได้วิ่งเข้ามาในห้องและตะลึงกับภาพที่เห็น
 
  ในหมู่บ้านได้จัดงานศพอีกครั้งแต่ในครั้งนี้มีแค่ศพเดียวคือศพของโซโซรัสเพียงคนเดียว คงเป็นเพราะว่าโซโซรัสได้เข้าไปช่วยทุกคนในหมู่บ้านไว้จากอสูรร้ายในความฝัน จนทำให้เขาต้องตาย
  “เราต้องไปจัดการกับอสูรร้ายนั้น!!!”  เซนโชพูดขึ้นอย่างหนักแน่น
  “เราจะทำยังไง ในหมู่บ้านไม่มีใครใช้เวทย์ผนึกอสูรที่ท่านโซโซรัสบอกไว้เป็นเลยนะ”  ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
  “จริงด้วย..เซนโช”  ซิลล่าพูดเสริม
  “ปู่ได้บอกวิธีจัดการกับมันให้ฉันรู้แล้วล่ะไม่ต้องห่วง”  เซนโชพูดขึ้นอย่างมั่นใจ และพูดขึ้นต่อว่า
  “ตามที่ปู่บอกไว้ คนที่จะเดินทางไปมีคนที่ใช้เวทย์ผนึก ลวงตา ป้องกัน และรักษาได้เป็นอย่างดีเท่านั้น”  น้ำเสียงของเซนโชฟังดูหนักแน่นและน่าเชื่อถือมาก
  “คนที่ใช้เวทย์พวกนี้ได้ให้เตรียมตัว เราจะเดินทางไปวันนี้และเดี๋ยวนี้ด้วย ถ้าพร้อมแล้วให้ไปรวมตัวกันที่หน้าหมู่บ้านนะ!!” เซนโชพูดขึ้น
 
 
  ไม่นานคนที่จะเดินทางก็ได้มารวมตัวกันที่หน้าหมู่บ้านและพวกเขาได้เดินทางไป  ในกลุ่มคนที่ร่วมเดินทางมีทั้งหมด 11 คน มีผู้ชาย 6 คน คือ เซนโช(เวทย์ไฟ) พ่อของเซนโช(เวทย์ผนึก) พ่อของเดฟ(เวทย์ผนึก) พ่อของฟาริส(เวทย์ลวงตา) และคนในชาวบ้านที่ใช้เวทย์ป้องกันอีก 2 คน  และผู้หญิง 5 คน คือ ซิลล่าและอริช(เวทย์รักษา) และชาวบ้านที่ใช้เวทย์ลวงตาอีก 3 คน ทุกคนเดินทางมาไกลกันพอสมควร ซึ่งมีการจัดเดินทางดังนี้ คือ เวทย์ผนึกกับเวทย์ป้องกันนำหน้า ตามด้วย เวทย์ลวงตา เวทย์รักษา และปิดท้ายด้วยเวทย์ผนึกกับเวทย์ป้องกันอีกที ส่วนเซนโชที่ใช้เวทย์ไฟนั้นได้อยู่ตรงกลางกับพวกซิลล่าเพื่อที่จะคอยปกป้องพวกเธอและคนที่ใช้เวทย์ลวงตา
  “นายจะทำยังไง...วิธีที่จะจัดการกับอสูรร้าย...”  ซิลล่ากระซิบข้างหูของเซนโชขณะที่พวกเขากำลังเดิน
 
  เซนโชท่าทางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะตอบเธอว่า..
  “อ่อ...คือตอนที่ปู่ไปช่วยฉันไว้ในความฝัน....”
  “ท่านโซโซรัสช่วยนายไว้ในความฝัน”  ซิลล่าพูดแทรกเซนโชขึ้นมาอย่างตกใจ
 
  เซนโชมองดูซิลล่า พร้อมกับพยักหน้าให้เธอ ก่อนที่จะพูดต่อว่า..
  “เมื่อคืนฉันฝันเห็นอสูรอ่า  ปู่เลยมาช่วยฉันไว้  ปู่เข้ามารับกรงเล็บมันแทนฉัน”  เซนโชเงียบไปสักพัก
  “แล้วปู่ก็บอกให้ฉันใช้เวทย์ไฟ อัคคีเผาผลาญ  เผาร่างของอสูรสนีสเซอร์” เซนโชพูดต่อ
  “แต่นายยังใช้เวทย์นั้นไม่ได้เลยนะ....”  ซิลล่าพูดขึ้น
  “นั้นแหละที่ฉันกำลังกังวลอยู่ตอนนี้”  เซนโชพูดเหมือนกับขาดความมั่นใจอย่างมาก
 
  พอจบเสียงของเซนโชซิลล่าไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะเธอคิดว่าปล่อยให้เซนโชอยู่เงียบๆจะดีกว่า เผื่อว่าเขาคิดวิธีที่จะเสกเวทย์นั้นได้
 
  ทางด้านเซนโชได้แต่นึกถึงความฝันที่โซโซรัสบอกวับเขาว่า ‘เจ้าต้องตั้งมั่น....และแค่เสกมันออกมา...’ ไปตลอดทางที่พวกเขาเดินไป สักพักพ่อของเซนโชที่เดินนำหน้าไปก็ได้พูดขึ้นมาว่า
  “นั่นไง....อยู่นั่น....อยู่หลังต้นไม้นั่น....หลุมศพของอสูรร้าย”  พ่อของเซนโชพูดพร้อมกับชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่ห่างออกไปจากที่พวกเขายืนอยู่ประมาณ 300 เมตร
 
  เซนโช อริช ซิลล่า และทุกๆที่มาด้วยรีบวิ่งเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว
  “ในที่สุดเราก็มาถึงจนได้นะเอมมัส....แกนำทางได้ดีมากเลย”  พ่อของเดฟพูดขึ้นมาจากด้านหลัง
  “แน่นอนโนเคอร์ ไม่ว่ามันจะนานมาแล้วแต่ฉันยังจำได้ดี..”  พ่อของเซนโชพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า
  “เราจะเข้าไปแบบนี้ไม่ได้...มันอาจจะมีปีศาจร้ายคอยเฝ้าหลุมศพอยู่ก็เป็นได้” เสียงของเขาเงียบไป เขากวาดสายตาไปมองหน้าทุกคนที่ยืนอยู่และพูดขึ้นว่า
  “คนที่ใช้เวทย์ลวงตาต้องปกปิดพวกเราจากพวกมัน ทั้งการมองเห็นและเสียง คนที่ใช้เวทย์ป้องกันให้คอยป้องกันคนที่กำลังใช้เวทย์ลวงตา ส่วนคนที่เหลือจากนี้ให้เดินไปเฉยๆฉันจะนำทางเอง”
 
  พอเสียงของพ่อเซนโชพูดจบทุกคนก็ทำตามที่เขาสั่งโดยพ่อของฟาริสกับชาวบ้านผู้หญิงอีก 3 คนได้ใช้เวทย์โดยแบ่งเป็นพลางตัว (ให้ศัตรูมองไม่เห็น) 2 คน และ ปกปิดเสียง (ทำให้ศัตรูไม่ได้ยินเสียงพวกเขาขณะเดินไป) 2 คน และชาวบ้านผู้ชายที่ใช้เวทย์ป้องกัน คอยป้องกันพวกเขาขณะใช้เวทย์  (ขณะใช้เวทย์นั้นผู้ใช้จะต้องมีสมาธิกับเวทย์นั้นๆหากสมาธิไปสนใจอย่างอื่น เวทย์นั้นจะคลายทันที)
 
  บรรยากาศในตอนนี้น่ากลัวและรับรู้ได้ถึงเวทย์ที่ชั่วร้ายมาก พ่อของเซนโชเดินนำหน้ามาเรื่อยๆ จนไม่นานพวกเขาก็ได้เดินมาถึงที่หลุมศพ ทันที่ที่มาถึงผู้หญิงที่ใช้เวทย์ลวงตาคนหนึ่งเกิดเป็นลมล้มลง ทำให้เกิดช่องโหว่ในการลวงตาขึ้น ทุกคนต่างหันหน้าไปมองที่เธอคนนั้นทันที พ่อของเซนโชวิ่งไปประคองเธอขึ้นมาและตะโกนออกมาว่า...
  “ใช้เวทย์ต่อไป....อย่าหยุดเด็ดขาด....”
 
  ทันทีที่เสียงของเขาสิ้นสุดลงมีควันสีดำลอยเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว
  “เวทย์ป้องกัน....แก้วล้อมแปดทิศ !” ผู้ใช้เวทย์ป้องกันคนหนึ่งร้องดังลั่น
 
  ทันใดนั้นแก้วปรากฏขึ้นล้อมรอบตัวของพวกเขาไว้ ควันนั้นได้ชนเข้ากับแก้วและสลายไป ส่วนทางด้านซิลล่าและอริชได้เข้าไปดูและช่วยเหลือหญิงชาวบ้านที่สลบอยู่
  “เวทย์รักษา...สายลมคืนชีพ”  ซิลล่าพูดขึ้น
 
  เสียงของซิลล่าเงียบไปสักพัก มีลมพัดมาเบาๆลมนั้นพัดผ่านร่างของหญิงผู้นั้นไป ไม่นานเธอก็ลืมตาขึ้นมาและลุกขึ้นนั่ง
  “ขอบใจเธอมากนะ”  เธอพูดพลางยิ้มให้กับซิลล่า
 
  ซิลล่ายิ้มตอบ ส่วนด้านนอกกำแพงแก้วมีเงาควันขนาดใหญ่พุ่งลงมาใส่พวกเขาทำให้กำแพงแก้วนั้นแตกทันทีเศษแก้วมากมายตกลงมาใส่ทุกคนที่อยู่ใต้มัน ทำให้พวกเขาโดนแก้วนั้นบาดเอา เกิดบาดแผลขึ้นกับพวกเขา ซิลล่ากับอริชได้ช่วยกันรักษาแผลให้ทุกคนคนแทบจะหายดี
  “รีบใช้เวทย์ลวงตาเร็ว...”  เสียงพ่อของเดฟตะโกนขึ้นมาด้วยความกระวนกระวาย
 
  พ่อของฟาริสกับผู้หญิงที่ใช้เวทย์ลวงตาไปใช้มันอีกครั้งทำให้ศัตรูหาที่ที่พวกเขาอยู่ไม่เจอ แต่พวกเขามองเห็นมัน พวกมันมีจำนวนมากขึ้นและลอยกันอยู่เต็มท้องฟ้า
  “เซนโชลูกจะทำยังไง ปู่บอกให้ลูกทำยังไงหรอ...” พ่อของเซนโชเอ่ยถ่ามขึ้น
  “ปู่บอกให้ผมใช้เวทย์ไฟ อัคคีเผาผลาญครับ...แต่ผมเสกยังไม่ได้เลย” เซนโชพูดขึ้นอย่างหมดหวัง
  “งั้นพ่อกับโนเคอร์จะจัดการเอง  โนเคอร์!!!!!”  พ่อของเซนโชพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปเรียกพ่อของเดฟ
 
           พ่อของเดฟเดินปนวิ่งมาหาพ่อของเซนโชทันที และพูดขึ้นว่า
  “มีอะไร!! เอมมัส”  โนเคอร์พูดขึ้น
  “มันถึงตาของเราแล้วโนเคอร์....ที่จะจัดการกับอสูรร้าย”  เอมมัสพูด
 
  ทันทีที่เขาพูดจบทุกๆคนก็มายืนล้อมรอบหลุมศพไว้โดยยังมีการป้องกันด้วยเวทย์ลวงตาอยู่ ทุกๆคนมองหน้าเซนโช เซนโชได้พยักหน้าตอบ ทุกๆคนเริ่มค่อยๆถอยห่างออกจากหลุมศพไป
  “เวทย์ไฟ...ลูกระเบิด....” เซนโชพูดขึ้นพลางชี้นิ้วไปที่หลุมศพ
 
  เสียงสีแดงค่อยๆ ออกจากปลายนิ้วของเซนโชและรวมตัวกันเป็นก้อนกลมๆ แล้วพุ่งเข้าใส่ฝาโลง
  “บรึ้ม!!!!”
 
  เสียงระเบิดดังขึ้นทำให้ฝาโลงที่ทำจากปูนแตกกระจายออกจากกัน  เมื่อฝาโลงเปิดออกทุกคนก็ค่อยๆเดินเข้ามาส่องที่หลุมศพ มีบางสิ่งบางอย่างลุกขึ้นมาจากหลุมศพร่างนั้นเหมือนกับที่เซนโชเห็นในความฝันทุกประการ ทุกๆคนรีบถอยกับไปรวมกลุ่มกันทันที
  “ขอบคุณที่มาปล่อยฉัน”  ร่างอสูรนั้นพูดขึ้น
 
เอมมัสกับโนเคอร์ทั้งสองยืนอยู่หน้าสุด พวกเขายกมือขึ้นสองข้างแล้วตะโกนออกมาพร้อมกันว่า
  “เวทย์ผนึก....กล่องแก้วขังมาร....”
 
  เมื่อเสียงจบลงมีกล่องแก้วปรากฏขึ้นมาล้อมรอบตัวอสูรไว้และหนาเพิ่มเป็น 2 ชั้นเพราะใช้เวทย์พร้อมกัน 2 คน  ทุกคนยืนมองกล่องนั้นสักพัก ไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบโต้ออกมา
  “อสูรร้าย....ฮึ..ฮึ...มีพลังแค่นี้หรอวะ”  โนเคอร์พูดขึ้น
 
  ทุกคนเดินมามองดูกล่องนั้นใกล้ๆ
  “เฟี๊ยง!!!!”
 
  มีเสียงดังขึ้นกล่องแก้มนั้น แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างอสูรลอยพุ่งออกมาตรงมาทางโนเคอร์ เขาหลบลงจนร่างนั้นพุ่งใส่เซนโชแทน เซนโชกระเด็นไปชนกับต้นไม้
  “เซนโช!!!!”  เสียงของอริชร้องขึ้นดังลั้น
 
  เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ผู้ที่ใช้เวทย์ลวงตาขาดสมาธิ เวทย์ที่เขาควบคุมอยู่นั้นจึงคลายปีศาจที่อยู่รอบๆไปพุ่งเข้ามาทำร้ายพวกเขา  ทางด้างเซนโชนั้นได้มองมองดูและเขาก็สลบไป...
 
  “แกกับเพื่อนๆของแกต้องตายกันหมด....”  เสียงพูดขึ้นดังก้องทั่วทั้งป่าใหญ่
 
  เซนโชมีสติเขาลืมตาขึ้นก็ได้พบว่าตัวเองนั้นอยู่ในป่าใหญ่ มีร่างของอสูรสนีสเซอร์ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเซนโชลุกขึ้นและพูดขึ้นว่า
 “ลูกระเบิด!!”
 
  ลูกระเบิดได้พุ่งเข้าใส่อสูรนั้นแต่มันหลบได้  เซนโชได้วิ่งหนีไป
  “เซนโช....เซนโช....เซนโช....” เสียงของซิลล่าดังขึ้นก้องป่านั้น
 
  เมื่อเซนโชได้ยินเสียงนั้นเขาก็ได้มองหาและตะโกนออกมาว่า
  “ซิลล่า....เธออยู่ไหน...”
 
  อสูรตัวนั้นได้ลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเซนโชและยกมือขึ้น ทำท่าที่จะใช้กรงเล็บของมันแทงเซนโช กรงเล็บนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
  “เฟี๊ยะ!!!” เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น
  “โอ๊ย!!!” เสียงของเซนโชร้องดังลั้น พร้อมกับเอามือลูบที่ใบหน้าของเขาเอง
  “นายฟื้นแล้ว...ฉันเห็นนายสลบไป...ฉันกลัวว่าอสูรจะเข้าครอบงำความฝันนาย....ฉันก็เลย....”  ซิลล่าพูด
 
  เซนโชมองหน้าซิลล่าพลางยิ้มให้และลุกขึ้นยืน เขาพ่อของเขา พ่อของเดฟ และชาวบ้านผู้ชายอีกสองคนกำลังต่อสู้อยู่กับควันสีดำ อริชที่กำลังช่วยฟื้นฟูร่างกายให้กับผู้หญิงที่มาด้วยคนหนึ่งโดยมีพ่อของฟาริสคอยคุ้มกันให้ ซิลล่าพยุงตัวเซนโชขณะที่เขาจะลุกขึ้นยืน
  “หยุดได้แล้ว สหายของข้า...” เสียงดังก้องขึ้น
 
  เมื่อเสียงนั้นหยุดลงควันก็หายวับไป ปรากฏกายเป็นร่างของสูรสนีสเซอร์แทน
  “พวกนี้มันต้องฉันจัดการเอง”  เสียงดังขึ้นและเงียบไป
  “ตายซะเถอะ......” เสียงสิ้นสุดลง
 
  มีแสงสีเทาพุ่งมาจากร่างของสนีสเซอร์ตรงใส่ร่างของอริช พ่อของฟาริส และชาวบ้านหญิง ทำให้ทั้งสามตายในทันที
  “อริช!!!!!!!!!!!”  ซิลล่ากับเซนโชร้องออกมาพร้อมๆกัน
 
  เซนโชกับซิลล่าวิ่งไปหาอริชที่นอนอยู่ทันที น้ำตาไหลลงอาบทั้งลองแก้มของเขา ‘เจ้าต้องตั้งมั่น......และแค่เสกมันออกมา’ คำพูดของโซโซรัสได้แวบเข้ามาในหัวเซนโช ทุกคนยังเสียใจและร้องไห้กับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่นั้น เซนโชได้ลุกขึ้นยืนพร้อมๆกับเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาเปื้อนบนใบหน้าของเขา  เขายกมือข้างหนึ่งไปทางร่างของอสูรที่กำลังหัวเราะอยู่อย่างเมามัน และตะโกนออกมาว่า
  “เวทย์ไฟ อัคคีเผาผลาญ..............................”
 
  ทันทีที่เขาพูดจบไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแม้แต่น้อยนิด อสูรร้ายหัวเราะเขาเมื่อเห็นว่าเซนโชทำอะไรมันไม่ได้
 
  สักพักร่างของอสูรร้ายได้ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และระเบิดออกมารัศมีของระเบิดนั้นได้แผ่กว้างออกไปทั่วทั้งป่า ไฟได้ไหม้ป่าไปในเวลาหนึ่ง ชาวบ้านที่อยู่หมู่บ้านรับรู้ได้ถึงแรงระเบิดที่เกิดขึ้น ทุกๆคนได้แต่ยืนมองเปลวไฟนั้นอย่างวิตกกังวล
 
  ภายในป่าที่ถูกไฟไหม้ท่วมทั้งป่า มีกองดินขนาดใหญ่กองอยู่ใต้กองดินมีแก้วที่หนาประมาณ 15 เซนติเมตร อยู่อีกชั้น ภายในนั้นคือพวกเซนโชที่กำลังทำท่ายกมือขึ้นบังหน้าของตนเองไว้
  “ยังไม่ตาย !!!”  เซนโชพูดขึ้นแล้วก็สลบไป
  “พวกเราต้องกลับไปที่หมู่บ้านเดี๋ยวนี้”  พ่อของเดฟพูดขึ้น
  “แต่พวกเราเดินทางกันตอนนี้ไม้ได้หรอกนะ ทั้งไฟที่ไหม้อยู่นั้น ทั้งคนที่บาดเจ็บ และทั้ง....”  เสียงของพ่อเซนโชพูดขึ้นและเงียบลงไปสีหน้าของเขาดูแย่มาก
 “ได้ค่ะ...ฉันสามารถนำทุกคนกับไปที่หมู่บ้านและรวดเร็วด้วย” เสียงของซิลล่าพูดขึ้นพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย
 
  ทุกคนที่ยังมีสติหันหน้าไปมองที่ซิลล่าทันที ทางด้านซิลล่าลุกขึ้นยืนเธอหลับตาลงเหมือนกับตั้งสติจะทำอะไรบางอย่าง และลืมตาขึ้นพ้อมกับพูดว่า...
 “เวทย์รักษา.....ย้ายคนป่วยข้ามมิติ !”
 
  เมื่อเสียงของซิลล่าเงียบลง ก็มีแสงสีขาวจ้าครอบคลุมทุกคนไปและค่อยๆหายไป แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนกวาดสายตามองไปรอบๆและได้พบว่าตัวเองยังยืนอยู่ที่แห่งเดิม
  “ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย....” พ่อของเดฟพูดขึ้น
 
  ซิลล่าหน้าเสียเมื่อเขารู้สึกว่าเวทย์ของตัวเองใช้ไม่ได้ผล
  “งั้นเราต้องเดินกลับกันแล้วล่ะ” พ่อของเดฟพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด
 
            ทุกคนไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่พากันเงียบไปอย่างทำอะไรไม่ถูก
  “คลายแนวป้องกันนี้ซะ!!” พ่อของเดฟสั่ง
  “คลาย!!”  เสียงของชายคนที่ดูคล้ายกับนั่งสมาธิอยู่พูดขึ้น
 
  แล้วแนวป้องกันก็ค่อยๆจางหายไป แล้วทุกคนก็ได้อึ้งกับสิ่งที่ตนเองเห็น พวกเขาทุกคนได้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ดูคุ้นเคย รอบๆเป็นบ้านที่ดูแล้วทำให้พวกเขายิ้มออกมาได้  เมื่อคนในหมู่บ้านรู้เรื่องก็ได้พากันมาดูและพาคนเจ็บไปรักษา และคนที่เสียชีวิตไปทำพิธีกรรมต่อไป
 
พวกเขาได้มารู้ความจริงในภายหลังว่าเวทย์อัคคีเผาผลาญไม่ได้เกิดเพลิงไฟที่ด้านนอก แต่จะเกิดขึ้นข้างในตัวของศัตรูและระเบิดออกมาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ในระยะรัศมีจนไม่เหลือชิ้นดี  หลังจากนั้นชาวบ้านก็ได้ยกย่องและชื่นชมเซนโชเป็นอย่างมาก พ่อของเซนโชได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านและทุกคนก็อยู่กันอย่างสงบตั้งแต่นั้นมา...............

ภาพที่โพสต์

 

 




#410276 Sinocentia | SebasTin

โพสต์โดย Qualcosa Hunter on 10 มกราคม 2017 - 03:58 AM

Sinocentia

#ฟิคอ้อนตีน #เรท15+คำหยาบประปราย

 

 

"ผมบอกคุณแล้วไงว่ามันเปิดไม่ออก"

"ขั้นหนึ่งอย่างคุณคงยังท่องคาถากากๆ แบบนี้ไม่คล่องสินะ ?"

"งั้นเชิญแสดงเลยครับขั้นสี่"

 

...Sinocentia...

 

เงียบ...

นิ่ง... สนิท...

 

แม่งเอ้ย แล้วทำไมต้องมาติดอยู่กับไอ้เวรนี่ด้วยวะ!

 

 

คำนำมีอยู่ว่า

 

ก็ด้วยความเป็นศาสตราจารย์ พูดอะไรแล้วก็ต้องทำตัวให้เป็นตัวอย่างอันดีแก่นักเรียนผู้น่ารัก ดังนั้นจึงเกิดเป็นฟิคสนองความต้องการของตัวเองขึ้นมาดังที่ผู้อ่านกำลังเปิดอยู่ในขณะนี้
 
ต้องบอกว่าเป็นฟิคที่เกิดขึ้นโดยใช้เซ็ตติ้งต่างๆ ในโลกเวทมนตร์และสถาบันเวทมนตร์เอลฟ์ประจำบ้าน โดยมีการหยิบเอาสมาชิกบ้านใกล้เรือนเคียงกับตัวเอกทั้งสองตัวมาร่วมฉากอยู่ประปราย หวังว่าจะไม่ถือสาหาความกัน 555 นอกจากนี้ฟิคเรื่องนี้ยังเกิดขึ้นเพื่อสนองความต้องการอย่างแท้จริงจึงอาจไม่ได้อิงเค้าความจริงอะไรเล้ยยยย
 
จริงๆ ค่อนข้างรู้สึกผิดต่อพี่โจ้เล็กน้อยกับการนำเอาผลงานอะไรแบบนี้มาลง แต่ก็ แต่ก็ แต่ก็ แต่ก็ แหะๆ 555 เอาไว้ล้างบาปด้วยการลงงานเขียนดีๆ ที่ตั้งใจทำกว่านี้ทดแทนกันไปเน่ออออ
 
ยังไงก็ตามขอฝากการเขียนฟิควายเรื่องแรกในชีวิตด้วยนะก๊ะ
ถ้ารุ่งอาจจะมุ่งสายนี้
 


"Someday you will be old enough to love each other"

O'Monique (โอ' โมนีค) ผู้เขียน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แด่

ความไม่ชัดเจน

 

 

 

 

 

 

 

 

 




#408656 The Smile In the Snowstorm

โพสต์โดย Lucift Hunter on 23 ธันวาคม 2016 - 11:40 PM

 

* ~ The Smile In the Snowstrom ~*

 

 
          'ร้อน' คือความรู้สึกของชายหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งท่ามกลางฝูงชนในช่วงก่อนเทศกาลคริสมาสต์ ที่ทุกคนจะใส่ชุดป้องกันตัวเองจากความหนาวเย็น ตัวเขาก็เช่นกันเพียงแต่ต่างกันตรงที่ คนอื่นนั้นใส่ด้วยความเต็มใจ แต่เขากลับถูกแม่บังคับให้ใส่ด้วยเหตุผลที่ใครๆเขาก็ใส่กัน และเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะอะไรน่ะหรอ... เพราะตัวเขามีความลับที่บอกใครไม่ได้อยู่น่ะสิ และความลับนี้ มีเพียงเขา กับอีกคนเดียวเท่านั้นที่รู้... คนที่เขากำลังยืนรออยู่ในตอนนี้ ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นจากวันนั้น...
 
          ในวันคริสมาสต์อีฟปีที่แล้ว ฮาร์น พ่อมดหนุ่มอายุ 19 ยืนอยู่หน้าคาเฟ่เมอริเน่ นาฬกาถูกยกขึ้นมาดูเป็นรอบเท่าไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะเขาไม่คิดจะใส่ใจนับมัน เขากำลังรอคนบางคนที่นัดกันไว้ ด้วยอารมณ์ตื่นเต้น และแล้วคนที่รอคอยก็มาถึง หญิงสาวผมบลอนด์ยาวจรดกลางหลัง หน้าตาจิ้มลิ้ม เธอชื่อ ทีฟาร์ เป็นคนที่สวยที่สุดในสายตาของเขา วันนี้เขารวบรวมความกล้าวนเธอออกมาเดท ทั้งคู่เดินเข้าไปในร้าน สั่งอาหารเครื่องดื่ม พูดคุยกันตามปกติของคู่หนุ่มสาวทั่วไป ตั้งแต่ช่วงสายจนยามเย็นมาเยือน ฮาร์นไปส่งเธอที่หน้าบ้าน และเดินกลับออกมาอย่างหม่นหมองเพราะถูกปฏิเสธ 
 
          ฮาร์นเดินอย่างไร้จุดหมายไปสักพักจนมารู้ตัวอีกทีก็อยู่กลางป่านิทราเสียแล้ว อากาศที่ดีมาตลอดทั้งวันกลับมีหิมะโปรยปรายลงมาในยามค่ำ และมีทีท่าว่าจะตกแรงขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ฮาร์น ยังเดินอยู่กลางป่า เขากำลังพยายามเดินฝ่าลมที่แรงขึ้นเรื่อยๆ และ เกร็ดหิมะที่บาดผิว จากแค่ลมแรงกับหิมะ ค่อยๆทวีคูณขึ้นเป็นพายุในเวลาไม่นาน หิมะทับถมกันอย่างรวดเร็วจนแทบจะยกขาก้าวไม่ได้ และในที่สุด... เขาก็ลมลงท่ามกลางหิมะสีขาวโพลน ร่างกายเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ หนังตาเริ่มหนักอึ้ง เขากำลังจะหมดสติ ขณะที่เปลือกตากำลังจะปิดลง เขาเห็นใครบางคน... ชายในชุดสีขาวสะอาด
 
          "นายชื่ออะไร" ชายคนนั้นถามเขา น้ำเสียงเย็นเยียบแต่ฟังแล้วนุ่นนวล ดังชัดเจนท่ามกลางพายุหิมะ
 
          "ฮาร์น... " เขาเอ่ยตอบไปแผ่วเบา ด้วยสติที่เหลือเพียงน้อยนิด
 
          "ข้าชื่อคอรัยย์ " ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆกับโน้มตัวมาหาเขา มือซีดขาวยื่นมาหาตัวราวกับกำลังจะฉุดดึงวิญญาณ ท่วงท่านั้นดูสง่างามอย่างน่าประหลาด แทนที่จะกลัว เขากลับนึกเรื่องพิเรนทร์ๆขึ้นได้แล้วยิ้มออกมา
 
          "ชื่อเราสองคนฟังรวมๆกันก็คล้ายๆคำว่าฮาร์ดคอร์เนอะ" เป็นเรื่องไร้สาระที่เด็กหนุ่มนึกแล้วยิ้มออกมา เขากำลังจะตาย แต่ดันคิดอะไรแบบนี้เสียได้ ดวงตาค่อยๆปิดลงแต่รอยยิ้มยังคงค้างอยู่บนใบหน้า น้อมรับความตายท่ามกลางหิมะ
 
          เด็กหนุ่มตื่นขึ้นบนเตียงของแผนกรักษาโรคในตรอกยาแอสเวจ พ่อแม่ต่างพากันร่ำไห้ด้วยความยินดีที่เขาฟื้นขึ้นมา แต่ที่นั่นไม่ได้มีเพียงครอบครัวของเขาเท่านั้น แต่กลับมีใครอีกคนที่เขาไม่รู้จักในห้องนั้นด้วย ใครคนนั้นที่คุ้นหน้า ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดเส้นผมสีเงินล้อมกรอบใบหน้าที่หล่อเหลา พ่อแม่บอกเขาว่าคนๆนี้คือลูกพี่ลูกน้องที่โตมาด้วยกัน แต่เขาอาจลืมไปเนื่องจากที่สลบไปกลางหิมะ แต่เขารู้ว่าไม่ใช่ 
 
          "นายปรับเปลี่ยนความทรงจำพวกท่านหรอ ทำไม?" ฮาร์นถามคนตรงหน้าหลังจากที่หลอกล่อให้พ่อแม่ออกไปจากห้องพักผู้ป่วยได้ 
 
          "เพราะฉันจำเป็นต้องอยู่ข้างๆนาย" น้ำเสียงเดียวกับที่เขาได้ยินกลางพายุหิมะเอ่ยขึ้น เกิดความเงียบไปชั่วครู่ เด็กหนุ่มคิดตามไม่ทันได้แต่ทำหน้าสงสัย จนอีกฝ่ายต้องถอนหายใจออกมาและเปิดปากอีกครั้ง
 
          "นายน่ะตายไปแล้ว ที่อยู่ได้ตอนนี้ก็เพราะฉัน ถ้าไม่มีฉันนายจะเน่า... ฉันเป็นบุตรแห่งหิมะ..." คอรัยย์เอ่ยเรียบๆราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ฮาร์นนั้นอ้าปากค้างเพร่ะความสับสนไปแล้ว กว่าจะคุยกันรู้เรื่อง และเริ่มปรับตัวได้ก็ใช้เวลาหลายวัน... พวกเขาตกลงกันว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ...
 
          ณ ตอนนี้ ฮาร์นถอดเสื้อโค้ทตัวนอกออกแล้วด้วยความที่ร้อนเกินไป ความร้อนไม่ดีต่อศพอย่างเขา ใช่... เขาเป็นศพเดินได้ที่ต้องการความเย็นจากอากาศ และจากกายของคอรัยย์... หมายถึงพลังของคอรัยย์ 
 
          "รอนานรึเปล่า" เสียงเรียกดังจากด้านหลังแต่เขาไม่แม้แต่หันไปมอง เพียงแต่เริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าเท่านั้น เป็นสัญญาณให้อีกคนก้าวเดินตามหลังไปเงียบๆ เส้นทางทอดตรงไปสู่ย่านถิ่นอาศัยของพ่อมดแม่มด ประดับประดาด้วยไฟไปตลอดทาง เสียงเพลงคริสมาสต์ดังเบาๆจากตามร้านค้าข้างทาง ทำให้ฮาร์นนึกถึงเรื่องราวเมื่อปีก่อนขึ้นมา และตัดสินใจเอ่ยปากถามกับอีกคนที่เดินตามหลังอยู่ เป็นคำถามที่สงสัยมานานแต่ไม่เคยได้เอ่ยถาม
 
          "คอรัยย์ ฉันสงสัย ทำไมนายถึงทำให้ฉันฟื้นขึ้นมาล่ะ" ฮาร์นชะลอฝีเท้าลงมาเดินเคียงไปกับอีกฝ่ายเพื่อรอฟังคำตอบ
 
          "เพราะที่นายพูดก่อนตายมันตลกดี" ฮาร์นอ้าปากค้างกับคำตอบที่ได้ยิน แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรโต้ตอบ อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นอีกครั้ง
 
          "และอีกอย่าง... ฉันชอบรอยยิ้มของนาย อยากให้มันคงอยู่บนโลกนี้ต่อ" เมื่อพูดจบคอรัยย์ก็เดินนำหน้าเขาไป ปล่อยให้เขายืนอึ้งกับคำตอบที่ได้ยินนั้น ฮาร์นคิดว่า หน้าของเขาตอนนี้คงจะแดงยิ่งกว่าชุดของซานต้าแน่ๆ เมื่อได้สติจึงรีบวิ่งตามอีกคนที่เดินนำไปไกลแล้ว สู่ทางเดินที่นำไปสู่บ้านของเขา... ไม่ใช่สิ ตอนนี้ต้องเป็น 'บ้านของพวกเรา' 
 
 
~*~*~*~
 
          เขาควรจะไม่ชอบหิมะที่ทำให้เกือบตาย แต่เขาดันรักหิมะนี้เพราะมันทำให้เขาได้พบเจอ บุตรแห่งหิมะ ที่ชุบชีวิตเขาขึ้นมา หิมะก็ไม่ได้หนาวเย็นเสมอไป ในเมื่อหิมะข้างกายเขา อบอุ่นถึงเพียงนี้
 
~*~*~*~
 
รอยยิ้มนั้นงดงาม จนอยากจะให้มันคงอยู่ต่อไป
ชอบจนต้องทำให้ฟื้นขึ้นมา
 
 
.
.
.
 
*~ End ~*
 
 
 
 




#129008 คฤหาสน์สีเลือด

โพสต์โดย Carissa on 25 ตุลาคม 2013 - 11:16 PM

 

[color=#800000;]คฤหาสน์สีเลือด[/color]

----------------------------

 

 

            วันนี้อากาศค่อนข้างหนาวเหน็บ ฤดูหนาวปีนี้มีหิมะตกมากผิดปกติ ต้นไม้ หลังคาบ้าน ป้าย และทางเดินถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน ฉันกำแฟ้มในมือแน่น กระชับเสื้อคลุมสีแดงเลือดหมูที่ดูเข้าชุดกันดีกับหมวกบนศีรษะ พ่นลมออกเฮือกใหญ่แล้วก้าวขายาวๆ เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เดินผ่านร้านรวงที่ดูเงียบเหงาและพ่อมดพเนจรท่าทางสกปรกที่ดูเหมือนกำลังพยายามเขียนอะไรสักอย่างลงบนลังกระดาษ ตรงเข้าไปยังร้านกาแฟที่มีป้ายเก่าคร่ำครึแขวนเอียงกะเท่เร่เขียนไว้ว่า ‘ร้านกาแฟของป้าอิดิออต’  

 

          ฉันก้าวเข้ามาภายในร้านที่ดูไม่แตกต่างอะไรจากป้ายแนะนำตัว ทุกอย่างดูเก่าซอมซ่อและทึบ มีคนนั่งอยู่ไม่กี่คน แต่ละคนดูไม่น่าเสวนาด้วยสักเท่าไหร่ เก้าอี้และโต๊ะบางตัวดูไม่แข็งแรงพอจะนั่งได้ กลิ่นเหม็นอับๆ ของกากกาแฟที่ดูว่าจะถูกเก็บไว้นานลอยฟุ้งมากกว่ากลิ่นหอมของกาแฟที่ปกติร้านกาแฟทั่วไปควรจะมี ฉันย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาคนคนหนึ่ง

 

          “ทางนี้เลย” ฉันหันและเดินไปตามเสียงเรียก ชายวัยกลางคนหน้าตาดูกร้านโลกมองฉันด้วยสายตาเรียบเฉย

 

          “สวัสดีค่ะ ดิฉันแอนเดรีย แอชฟอร์ด ขอบคุณมากที่คุณติดต่อกลับมา” ฉันยิ้มพร้อมยื่นแฟ้มลงบนโต๊ะ ชายตรงหน้าตวัดสายตามองมันเพียงชั่วครู่ก่อนจะจ้องหน้าฉัน

 

          “คุณแอชฟอร์ด คุณพร้อมเริ่มงานเมื่อไหร่”

 

          “อะ...เอ่อ... วันนี้ค่ะ วันนี้เลย ฉันพร้อมเริ่มงานวันนี้” ฉันละล่ำละลักตอบ จากที่เคยฟังมาการสัมภาษณ์งาน ส่วนมากผู้จ้างงานจะซักถามนู่นนี่จนกินเวลาเป็นวัน ไม่คิดว่ามันจะง่ายดายขนาดนี้ ฉันจึงเก็บอารมณ์ดีใจไว้แทบไม่อยู่

 

          ชายที่ดูเหมือนจะเป็นคนกลางในการจ้างงานยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ  ให้ เขาลุกขึ้นวางเหรียญค่าเครื่องดื่มบนโต๊ะและเดินออกไป ฉันมองสิ่งที่อยู่ในมือ กระดาษวาดแผนที่ไว้ง่ายๆ เขียนบรรยายด้วยลายมือวิจิตรบรรจง ในนั้นเขียนหมายเหตุตัวเล็กๆ ไว้ว่า สามารถใช้ผงฟลูเพื่อเดินทางมาก็ได้ แต่ฉันคิดว่านั่นคงเสียมารยาทถ้าหากไม่เข้าทางประตูในการพบกันครั้งแรก  ฉันจึงหยิบแฟ้มแล้วลุกเดินเพื่อไปเก็บของแล้วตรงไปตามแผนที่นั้น

 

          ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานรับเลี้ยงในชนบท ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน ทำให้ฉันมักจะถูกแกล้งด้วยการซ่อนของใช้ส่วนตัว หรือการเอาเนยมาทาบนเตียงนอน ฉันอดทน ไม่ตอบโต้พวกเขาและพยายามหลีกหนีจากเด็กเกเรพวกนั้นโดยการไปขลุกอยู่กับชั้นหนังสือของซิสเตอร์นอร่าเพื่ออ่านตำราต่างๆ ตำราที่ฉันสนใจเป็นพิเศษคือตำราปรุงยา ฉันฝันไว้ว่าจะเป็นนักปรุงยาที่มีชิ่อเสียง ซิสเตอร์นอร่าใจดีกับฉันเสมอ เธอให้กำลังใจฉัน และฉันเองก็มักจะทำงานหนักกว่าเด็กคนอื่นเป็นเท่าตัว อย่างการทำความสะอาดหรือช่วยดูแลเด็กอ่อนเพื่อเป็นการตอบแทนเธอ เมื่อฉันโตพอที่จะออกจากที่นั่นได้ ฉันแจ้งความประสงค์กับซิสเตอร์ว่าฉันจะอยู่ช่วยเธอดูแลเด็กๆต่ออีกสองปีก่อนจะออกเดินทางไปในเมืองเพื่อทำตามฝัน เธอเองสนับสนุนและอวยพรพร้อมมอบเงินเกลเลียนติดตัวให้ฉันเดินทางไปใช้ชีวิตในเมืองอย่างที่ฉันฝันและพร่ำบอกกับเธอไว้

 

          ฉันเริ่มชีวิตในฝันด้วยการเช่าห้องพักชั่วคราวราคาถูกแถวชานเมืองด้วยเงินที่ซิสเตอร์ให้ ของที่ฉันนำติดตัวมามีไม่มากแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด แฟ้มแนะนำตัวจากสถานรับเลี้ยง และอุปกรณ์ปรุงยานิดหน่อยพร้อมตำราเล่มโปรดที่มีสูตรยาชนิดหนึ่งที่ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะต้องทำมันให้สำเร็จ ฉันมองหางานที่พอจะทำได้ในหนังสือพิมพ์ที่ซื้อมาระหว่างเดินทาง งานส่วนมากมักจะถูกพิจารณาจากวุฒิการศึกษาที่จบมา ซึ่งฉันไม่มี สายตาฉันกวาดหางานพอที่ฉันจะทำได้ การจะปรุงยาจำเป็นต้องใช้เงินซื้อวัตถุดิบซึ่งบางอย่างหายากและราคาแพง ซึ่งมันจำเป็นต้องได้ตรงตามสูตรเพื่อผลลัพธ์ที่น่าพอใจ และโชคก็เข้าข้างเมื่อฉันเห็นงานงานหนึ่งที่ถูกเขียนไว้ในกรอบสี่เหลี่ยมเล็กๆ ถ้าหากไม่สังเกตคุณจะไม่มีทางเห็นมันแน่นอน ... งานฝึกปรุงยาพร้อมดูแลคนชรา ให้เงินตอบแทนพอสมควร ที่พักฟรีและต้องทำความสะอาด ทำงานบ้านได้... ฉันย่นหน้า อาจจะเป็นเพราะต้องดูแลคนชราและทำความสะอาดด้วยคงทำให้ไม่มีใครสนใจงานนี้ แต่นี่แหละ งานที่ฉันกำลังต้องการ !

 

 

          ฉันเดินมาถึงหน้าคฤหาสน์ขนาดกลางสร้างในสไตล์ยุโรปโบราณ ซึ่งอาจจะเคยเป็นของขุนนางชั้นกลางในสมัยก่อน  กลางสวนหย่อมเล็กๆ มีรูปปั้นเทพียืนอยู่บนโขดหินที่มีมือมากมายพยายามจะไขว่คว้าอะไรบางอย่าง มันน่าจะสวยงามและไม่ดูน่าขนลุกขนาดนี้ถ้าหากไม่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ ฉันหันมาสนใจคฤหาสน์ที่ต้องเข้ามาทำงาน นี่มันค่อนข้างใหญ่โตสำหรับฉันเลยทีเดียว ฉันขยับเสื้อผ้าและหมวกให้เข้าที่ก่อนจะเอื้อมมือไปเพื่อเคาะประตูไม้สลักแต่มันกลับถูกเปิดออกเสียก่อน

 

          เอี๊ยดดด...

 

 

          ฉันยืนอยู่เพื่อรอผู้ที่อยู่หลังประตูออกมาต้อนรับ แต่เมื่อผ่านไปสักครู่ก็ไม่มีใครเปิดออกมา ฉันจึงตัดสินใจผลักเข้าไป มันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ตรงหน้ามีบันไดทอดยาวขึ้นสู่ชั้นบน ของใช้ถูกจัดไว้ในที่ของมันอย่างเป็นระเบียบ ทุกชิ้นถูกขัดจนขึ้นเงาช่างดูสะอาดเรียบร้อยเหลือเกิน

 

          “สวัสดีค่ะ ดิฉันแอนเดรีย แอชฟอร์ด ผู้ดูแลคนใหม่ค่ะ !”  ฉันพูดขึ้นเพื่อให้ไม่เป็นการเสียมารยาท อาจจะมีใครซักคนอยู่แถวนี้คอยมองฉันอยู่ก็ได้

 

          “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ด !!!!”  เสียงดังมาจากด้านบน ฉันก้าวตรงไปที่บันไดด้วยความสงสัย อาจมีใครต้องการความช่วยเหลือ

 

          “สวัสดีคุณแอชฟอร์ด” ฉันตกใจหันขวับไป หญิงชราท่าทางกระฉับกระเฉง เจ้าระเบียบ เธอสวมชุดกระโปรงดูสะอาดสะอ้านมวยผมสีเทาตึงเปรี๊ยะ ยืนมองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า

 

          “อ๊ะ...เอ่อ คือ เมื่อกี้ฉัน....”

 

          “คงเป็นหลานสาวห่างๆ ของคุณผู้หญิงน่ะ เธอชอบที่จะไม่ให้บ้านนี้เงียบสงบอย่างที่ควรจะเป็น.... ข้าวของคุณมีแค่นั้นรึ? ตามฉันมาทางนี้สิ แล้วจำเอาไว้ว่าชั้นสองคุณไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปจนกว่าจะได้รับอนุญาต อ้อ.. ฉันเป็นแม่บ้านของที่นี่ เรียกฉันว่าทีน่า” เธอพูดอย่างรวดเร็ว ฉันหิ้วกระเป๋าเดินตามเธอไป คฤหาสน์นี้ให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดหรืออาจจะเป็นเพราะฉันคิดมากไป ความจริงแล้วฉันอยากจะถามเธอมากมายแต่ดูท่าแล้ว ฉันน่าจะรอให้เธอเป็นคนพูดเองดีกว่า

 

          ทีน่าพาฉันมาที่ห้องห้องหนึ่ง ขนาดมันกว้างกว่าห้องเช่าที่ฉันเช่าก่อนหน้านี้และทุกอย่างดูดี ฉันปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่าถูกใจที่นี่ มันรู้สึกยอดเยี่ยมมากเมื่อมานั่งคิดว่าฉันมีห้อง ! ห้องที่เป็นของฉัน เป็นห้องที่ไม่มีใครมายุ่มย่าม เตียงนอนกว้างขวางและแสนสะดวกสบาย

 

 

          คฤหาสน์หลังนี้มีผู้อยู่อาศัยเพียงไม่กี่คนทั้งที่ห้องหับมากมายและพื้นที่กว้างขวาง มีนายจ้างฉันคุณนายโอลิเวียเธอแก่ชราและดูเหมือนเธอจะป่วยเป็นโรคอะไรสักอย่างซึ่งทำให้เธอผอมแห้งและเดินไม่ได้ มีหลานสาวห่างๆ อายุน้อยกว่าฉันสี่ปีที่เพิ่งมาอาศัยก่อนหน้าฉันไม่กี่วันถ้าจำไม่ผิดเธอน่าจะชื่อโซเฟีย มีลูกชายของคุณนายที่นานๆ จะกลับมาทีคุณดีแลน ชายกลางคนผู้ที่รับฉันเข้าทำงาน และแม่บ้านทีน่า เธอเล่าให้ฉันฟังว่าเมื่อก่อนคุณนายก็จ้างคนไว้มากมายแต่เธอสามารถทำงานพวกนี้ได้ดีกว่าพวกเขาทั้งหมด คุณนายจึงไล่คนอื่นออกไป ซึ่งถ้านับรวมฉันด้วยที่นี่มีคนอยู่แค่ห้าคนเท่านั้น

 

          ฉันได้รับคำสั่งอย่างเคร่งครัดไม่ให้ขึ้นไปบนชั้นสองจากทางบันได ต้องขึ้นด้วยลิฟต์ชักรอกที่เชื่อมโดยตรงระหว่างห้องคุณนายกับห้องเตรียมอาหารเท่านั้น ฉันเองก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ในเมื่อการเดินขึ้นบันไดน่าจะง่ายกว่าการชักรอกขึ้นๆ ลงๆ แต่ฉันก็ไม่ได้ฝ่าฝืนข้อห้ามเนื่องจากมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันอยู่แล้ว

 

 

--------------------------------------------------------

 

 

            กรี๊ดดดดดดดดดด ด ด !!!!!!

 

          ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกเสียงกรีดร้องดังมาจากชั้นบน ฉันฉวยไม้กายสิทธิ์เสกคาถาส่องสว่างแล้วรีบวิ่งตรงไปยังบันไดเพื่อขึ้นไปบนชั้นสองของคฤหาสน์ เมื่อเท้ามาหยุดอยู่ชั้นบนฉันก็รู้สึกว่าตัวเองทำผิดมหันต์ ฉันกำลังฝ่าฝืนคำสั่งที่ทีน่าย้ำนักย้ำหนา ฉันเริ่มตระหนักว่าฉันอาจจะสูญเสียงาน ฉันจึงหันหลังเพื่อจะกลับลงไปข้างล่าง

 

          ฝึ่บ !

 

          เงาดำประหลาดพรวดพราดตรงเข้าไปในห้องห้องหนึ่งที่อยู่เกือบสุดทางเดินอย่างรวดเร็ว ฉันหันมองด้วยความสงสัยฉันจึงเดินตามไปดู ‘ฉันแค่ตรวจความเรียบร้อยเพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนในบ้านปลอดภัย’ ฉันคิดเข้าข้างตัวเอง ...ประตูถูกปิดอยู่ ฉันขมวดคิ้วแล้วเมื่อกี้มันเงาอะไร ไวกว่าความคิดมือฉันเอื้อมไปบิดลูกบิด ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกกลิ่นเหม็นเน่าสะอิดสะเอียนอย่างรุนแรงก็ทะลักออกมา ฉันเอามือขึ้นมาปิดจมูกตามสัญชาตญาณ ฉันควรจะเดินกลับไปหรือลองเข้าไปดูซักหน่อยดีนะแล้วความคิดหลังก็ชนะ ฉันตัดสินใจยื่นไม้กายสิทธิ์ไปข้างหน้าเพื่อใช้มันส่องดู ลมพัดมาวูบนึงนั่นทำให้กลิ่นแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

          ปัง !!

 

          ประตูงับปิดอย่างแรงฉันตกใจจนปล่อยไม้กายสิทธิ์หลุดมือ ฉันค่อยๆ ก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ เพื่อจะเก็บมันขึ้นมา มือฉันเอื้อมจะคว้า ...แต่ไม้นั่นกลับกลิ้งหลุนๆ ห่างออกไป แสงสว่างจากคาถาที่ฉันร่ายไว้เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันทำให้ฉันตกใจเข่าทรุดลงนั่งกองกับพื้นแทบสิ้นสติ !

ซากศพกองพะเนินระเกะระกะทั่วห้อง ศพที่ฉันเห็นถนัดที่สุดสวมชุดคล้ายกับทีน่า คอเธอหันมาอย่างผิดรูปหน้าตาเน่าเฟะลูกตาทะลักออกจากเบ้า น้ำเหลืองไหลเยิ้มออกมาจากทุกส่วน หนอนตัวเล็กๆ เริ่มชอนไช กลิ่นเหม็นทวีคูณเมื่อฉันได้เห็นต้นเหตุของกลิ่น ฉันเอามืออุดปากเพื่อกันไม่ให้ตัวเองอาเจียน มากไปกว่านั้นเมื่อฉันเลื่อนสายตาไปด้านข้าง มีร่างๆ นึงตะคุ่มๆ ฉันเบิกตากว้างเพื่อปรับโฟกัสสายตา พระเจ้า ! นั่นมันคุณนายโอลิเวีย !! เธอหันมาแล้วยิ้มแสยะในมือมีซากเครื่องในหนึ่งในศพที่ถูกกองไว้ ปากเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและเศษเนื้อที่เปื่อยยุ่ย ฉันอ้าปากค้างก่อนจะบังคับให้ตัวเองลุกแล้วพุ่งตรงไปที่ประตู

 

          ครึ่กๆ ๆๆๆ ๆ ๆ

 

          ลูกบิดบิดไม่ออก !! เสียงแหบแห้งของคุณนายแค่นหัวเราะอย่างน่าขนลุก ฉันเริ่มควบคุมสติตัวเองไม่อยู่และเริ่มหายใจไม่ออก ความกดดันเพื่อจะหนีเอาชีวิตรอดถาโถมเข้ามา ฉันหันไปมองคุณนายโอลิเวีย เธอค่อยๆ คลานตรงมาที่ฉันด้วยแขนที่ผอมแห้ง ฉันเขย่าลูกบิดเหมือนคนบ้า เธอคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มือผอมๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดและเศษเนื้อเอื้อมจะจับขาฉัน ฉันกรีดร้องอย่างคนเสียสติ ก่อนที่ประตูจะดีดผึงออก ฉันวิ่งออกมาด้วยแรงทั้งหมดที่มีแต่ก็ต้องหยุดชะงักแสงไฟจากคบไฟเล็กๆ แสดงให้เห็นว่าทางเดินก่อนหน้านี้เปลี่ยนไป กลายเป็นทางเดินชั้นใต้ดิน... ฉันหันกลับไปมอง ปรากฏเงาดำทะมึนร่างใหญ่กำลังลากขาเอื่อยๆ แล้วพยายามเอื้อมมือตรงมาที่ฉัน มันส่งเสียงครางอืออา ฉันหวีดร้องแล้วตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปข้างหน้าไม่เหลียวหันกลับไปมองอีก

 

          “ฉันเตือนคุณแล้วนะคุณแอชฟอร์ด ว่าอย่าขึ้นไปบนชั้นสอง แล้วฉันก็คิดว่าคุณน่าจะทำได้” เสียงเรียบๆ ดังขึ้น ทีน่า !! เธอยืนห่างจากฉันไปไม่กี่ก้าว สายตาเธอว่างเปล่าเหมือนตอนที่พบกันครั้งแรก

 

          “พระเจ้าช่วย !!” ฉันร้องไห้โผเข้าไปกอดเธอพร้อมพูดไม่เป็นภาษาพยายามเล่าเรื่องที่ฉันพบเจอให้เธอฟัง แต่เธอกลับยืนนิ่ง...

 

          “ฉันเตือนคุณแล้วนะคุณแอชฟอร์ด ฉันชอบคุณมากนะ แต่ขอโทษ ฉันจำเป็นต้องทำมัน” กว่าฉันจะทันรู้ตัววัตถุแข็งๆ ก็ฟาดเข้าที่หน้าฉันอย่างจังและทุกอย่างก็ดับวูบไป....

 

 

--------------------------------------------------------

 

 

          ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับอาการเจ็บปวดที่ใบหน้าและศีรษะอย่างรุนแรงจนต้องร้องครางออกมา ของเหลวอุ่นๆ ไหลผ่านหน้า ร่างของฉันติดอยู่กับแผ่นไม้รูปทรงตัว X ที่คอ แขน ลำตัวและขาถูกตรึงด้วยอะไรบางอย่างจนฉันไม่สามารถขยับได้ ฉันกระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่เหงื่อที่ผุดออกมาและปรับสายตาให้มองได้ชัดขึ้น ภาพตรงหน้าคือทีน่ากำลังขยุกขยิกยุ่งอยุ่กับหม้อปรุงยาขนาดใหญ่ ฉันพยายามมองสิ่งที่อยู่ในหม้อว่ามันคืออะไร และนั่นทำให้ฉันกรีดร้องขึ้นมาอย่างสุดเสียง !

 

            ศีรษะผู้หญิงที่ลืมตาเบิกโพลงลอยอยู่ในนั้น ถึงฉันจะพบเธอแค่เพียงครั้งเดียวตั้งแต่เข้ามาที่นี่ ฉันก็จำผมสีน้ำตาลมะฮอกกานีสลวยนั่นได้เป็นอย่างดี โซเฟีย !!!

 

            “จุ๊ๆๆๆ ๆ ไม่เอาน่า อย่าส่งเสียงไปเลยที่รัก ฉันแค่ปรุงยาเท่านั้นเอง เธอเองก็เคยบอกไม่ใช่รึ? ว่าเธอน่ะชอบปรุงยามากและฝันจะเป็นนักปรุงยาน่ะ ฮ่าๆๆๆ ๆ” ทีน่าหันมาพูดแล้วหัวเราะลั่น ฉันเสียวสันหลังวาบความตระหนกตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความกลัวสุดขั้ว ผมมวยที่เคยรวบตึงอยู่ตลอดเวลาหลุดลุ่ยออกมาไม่เป็นทรง ชุดที่เคยสะอาดสะอ้านเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เธอค่อยๆ คนอย่างเบามือราวกับกลัวส่วนผสมจะเปื่อยเร็วเกินไป

 

          “แก... แกจะทำอะไรฉัน !” ฉันตะโกนออกไป ทีน่าหันขวับมาเธอคว้ามีดกิโยตินคมกริบบนโต๊ะเดินตรงมาที่ฉัน

 

            “ฉันบอกแล้วไง ว่าแค่จะปรุงยา... แต่แกมันดันสะเออะไม่ฟังคำเตือนฉัน ! นังโง่ !! ฉันอุตส่าห์จะให้แกมาเป็นผู้ช่วยฉัน เฮอะ ! ทั้งที่แกจะผ่านการทดสอบในการเชื่อฟังคำสั่งฉันอยู่แล้ว แต่แกก็ทำมันพัง !!! แกคิดใช่มั้ยว่ายายแก่โสโครกกินศพนั่นเป็นเจ้าของบ้านนี้ ก็เพราะแกมันโง่ไง ฉันต่างหากล่ะ ฉันกับสามีสุดที่รักของฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของที่นี่ !!! ”  ทีน่าตะโกนด้วยใบหน้าเหยเก

 

          “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอโทษฉันจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง ได้โปรด” ฉันสะอึกสะอื้นอ้อนวอนจนฟังไม่ได้ศัพท์ซึ่งดูเหมือนทีน่าจะไม่ได้สนใจคำอ้อนวอนฉันเลยสักนิด ด้านซ้ายฉันมีกรงประหลาดตั้งอยู่ ...เงาดำทะมึนที่ฉันพบที่ทางเดินครางอืออา มันกุมหน้าเหมือนร่ำไห้อยู่ในนั้น มันค่อยๆ ปรากฏชัดเป็นชายร่างใหญ่เลือดท่วมตัวขาถูกตรึงด้วยตรวนคล้ายนักโทษ ปากถูกเย็บติดกันและไม่มีหนังตา ! ฉันแทบช็อกเมื่อได้เห็นวิญญาณที่ผู้คนเคยร่ำลืออย่างชัดเจนขนาดนี้

 

          “แกเงียบไปเลย เมื่อกี้แกเกือบจะช่วยมัน ! มันเกือบจะหนีไปได้ !! แกจะต้องโดนขังไปอีกนาน ไอ้โง่ ! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” โอ ดวงวิญญาณนั้นพยายามจะช่วยฉัน แต่ฉันไม่รู้

 

          ทีน่าหันมาแล้วเดินมาใกล้ฉัน เธอจับเท้าของฉันให้อยู่นิ่งกับพื้น ฉันพยายามดิ้นทุรนทุรายแต่นั่นก็ไม่เป็นผลเพราะถูกตรึงไว้อย่างแน่นหนา มีดกิโยตินคมกริบถูกสับลงมากระแทกพื้นดังกึ้ง ! นิ้วเท้าทั้งห้าพร้อมใจกันกระเด็นออกไปคนละทิศละทางเลือดมากมายไหลกระฉูดออกมา

 

          “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก !!!” ฉันกรีดร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดชีวิต ทีน่าหัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะโกยนิ้วทั้งห้าโยนลงในหม้อ ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ฉันได้แต่ภาวนาให้มันจบลงซักที ฉันกรีดร้องอย่างสิ้นหวังเมื่อการตัดสยองขวัญดำเนินต่อ ทีน่าหั่นร่างฉันเหมือนเนื้อบนเขียง เธอค่อยๆ ไล่สับตั้งแต่นิ้วเท้า ขา นิ้วมือ มือ แขน เนื้อชิ้นใหญ่ๆของฉัน ถูกโยนไปตรงมุมห้องซึ่งคุณนายโอลิเวียรอคว้ามันมาแทะอย่างสยดสยอง เสียงร้องฉันลดน้อยลงไปตามอวัยวะที่ถูกตัดออกไป ....สติฉันเริ่มพร่าเลือนเนื่องจากเสียเลือดมาก ทีน่าตบหน้าฉันอย่างแรง

 

          “แกจะยังตายไม่ได้ วัตถุดิบที่สดใหม่ มันจะให้ผลได้ดีกว่าเสมอ ฮี่ๆๆๆ แล้วไม่ต้องห่วงว่าแกจะตายหนีฉันไปได้ แกจะต้องอยู่เป็นดวงวิญญาณรับใช้ฉัน... ตลอดไป” ทีน่ากรีดและแหวกท้องฉัน ค่อยๆ ลากเครื่องในออกมา ทุกอย่างเต้นตุบตับแต่แผ่วลงทุกที กลิ่นคาวเลือดฟุ้งตลบอบอวล ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือดวงวิญญาณมากมายมองฉันด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย...

 

 

--------------------------------------------------------

 

 

          “คุณมิลเลอร์ คุณพร้อมเริ่มงานเมื่อไหร่”

          “อ่ะ...ฮะ ว่าอะไรนะคะ... อ้อ วันนี้ค่ะ ฉันพร้อมเริ่มงานเลย” หญิงสาวผมสีดำขลับตอบด้วยความดีใจ ชายวัยกลางคนยื่นแผนที่ให้ก่อนจะวางเหรียญค่าเครื่องดื่มเอาไว้ ลุกเดินออกไปแล้วไม่หันกลับมามอง...

 

 




#466952 เกมล่าอัจฉริยะ (เกมอัจฉริยะ) เดินหน้าท้าความเงียบ

โพสต์โดย Ernestopher Denzel on 01 ตุลาคม 2018 - 03:45 AM

        หลังจากที่มีการเลื่อนแล้วเลื่อนอีก แล้วก็เลื่อนแล้วเลื่อนอีกอยู่หลายครั้ง จนกลายเป็นคำถามเดียวจากใครหลายๆ คนว่า "เร็วๆ นี้ จริงหรือ?" เพราะคนที่รอก็รอกันมานานเหลือเกิน บางรายอาจหนีหายไปแล้ว ไม่ก็ลืมกันเสียแล้ว แต่ถึงยังไงความตั้งใจที่อยากจะจัดกิจกรรมนี้ขึ้นอีกครั้งยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของผู้จัดอยู่เสมอ
 
        วันนี้ถือเป็นโอกาศดีที่จะได้มาตอบคำถามสำหรับหลายๆ คนที่ถามเข้ามา รวมทั้งพ่อมดแม่มดที่คุ้นเคยกันดีและพ่อมดแม่มดหน้าใหม่ด้วย ทั้งหมดที่ได้กล่าวมานี้คือ กิจกรรม ซึ่งเดิมทีมีชื่อว่า "เกมล่าอัจฉริยะ" ถ้ายังจำกันได้เมื่อปี ค.ศ. 2014 ได้เปิดภาคแรกของกิจกรรมชุดนี้ไปในชื่อ "เกมล่าอัจฉริยะ : ทะยานสู่สมรภูมินักล่า" รูปแบบกิจกรรมอันเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยปริศนามากมาย นักล่าไม่อาจทะยานย่ำต่อไปได้หากพวกเขาไร้ความสามารถในการถอดรหัสลับสมรภูมิต่อสมรภูมิ แม้จะมีทีมเฮดคอยช่วยเหลือเหล่านักล่า แต่นักล่าบางคนถึงกับถอดใจถอนตัวออกจากกิจกรรมทั้งๆ ที่พึ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น (น่าเสียดายที่เขายังไม่ได้เข้าถึงความสนุก หรือเปล่า?) จนท้ายที่สุดก็มีนักล่าที่สามารถทะยานสู่สมรภูมิอัจฉริยะได้เป็นคนแรก นั่นคือ Ray Bell (ชื่อปัจจุบัน Ray Hunter)

 

        ความสนุกต่อเนื่องมาถึงปี ค.ศ. 2015 กับภาคที่สองในชื่อ "เกมล่าอัจฉริยะ : มโหระทึกศึกนักล่า" ซึ่งในปีนี้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบกิจกรรมหลายส่วน เริ่มตั้งแต่การนำทีมเฮดเข้ามามีบทบาทมากขึ้น เพื่อขับเคลื่อนและผลักดันนักล่าที่มีความสามารถออกสู่สมรภูมิศึกในรูปแบบทีม โดยในปีนี้ได้รับเกียรติจากพ่อมดแม่มดระดับแถวหน้าของโลกเวทมนตร์อย่าง Lesbelle bell (ชื่อปัจจุบัน Lesbelle Hunter) ทีมเฮดจากปี 2014 ปีนี้ขอสู้สมรภูมิศึกอีกครั้ง, มาพร้อมกับเธอผู้นี้ดีกรีระดับเจ้าของศาสตร์มากล้นด้วยศักยภาพอย่าง Qualcosa Hunter (ศาสตราจารย์), และเขาคนนี้ Clinton Forrester (ชื่อปัจจุบัน Bjorn Forrester) เข้ามาเสริมให้ทีมเข้มแข็งแกร่งในทุกสมรภูมิ นักล่าที่ด้อยศักยภาพจึงถูกเฮดของตนส่งไปพิจารณา ณ ลานประหาร เกมนี้คนฉลาดเท่านั้นที่จะอยู่รอด และนักล่าที่สามารถฟันฝ่าศึกใหญ่ครั้งนี้มาได้ คือ Reafin Mason สมาชิกจากทีมเฟลอร์

 

        แม้จะห่างหายกันไปนานแต่ขอรับประกันว่าปี 2018 กิจกรรมนี้จะหวนกลับมาอีกครั้งในชื่อ "เกมอัจฉริยะ ภาค เพลิงนรกสยบนักล่า" ถึงชื่อกิจกรรมจะถูกเปลี่ยนแต่ปริศนายังคงความสนุกสนานเช่นเดิม แล้วพบกัน

 


ปล. ขออภัยแกรนด์มาสเตอร์ทุกท่านครับ ที่นำโลโก้มาใช้โดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า ขออภัยมา ณ ที่นี้

 

 




#407865 หลังจากนี้ราตรีเสมอภาค

โพสต์โดย Wynifred Dieulafoy on 14 ธันวาคม 2016 - 04:00 PM

หลังจากนี้ราตรีเสมอภาค

W. Dieulafoy

 

giphy.gif

 

           เธอตื่นขึ้นในวันที่อากาศเย็นจัดราวกับจะกัดกินผิวเนื้ออันอ่อนแอที่ถูกปกป้องเอาไว้อย่างโง่ๆ ด้วยเศษผ้าปุปะที่เหมือนจะร้องออกมาในทุกวินาทีว่ามันไม่ต้องการทำหน้าที่ของการเป็นเครื่องนุ่งห่มอีกต่อไปแล้ว มืออันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งยกขึ้นจับเอาตะเกียงที่มอดดับไปเมื่อไรไม่ทราบได้ขึ้นมาพร้อมกับควานหาไม้ขีดที่ซุกซ่อนอยู่ที่ใดสักที่ภายใต้เสื้อรุ่งริ่งนั่น

 

           ไม่มีประกายไฟใดๆ จากไม้ขีดชื้นแฉะ...

 

           เสียงฝนไม้ขีดไฟยังคงดังต่ออีกสองสามครั้งก่อนที่เธอจะโยนมันทิ้งไปพร้อมเสียงถอนหายใจที่มีวลีบางอย่างตามมาติดๆ ก่อนที่ไฟในตะเกียงจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เท้าเปลือยที่กลายเป็นสีแดงจัดด้วยความหนาวเย็นย่ำลงบนพื้นหิมะที่สูงจัดจนทุกครั้งที่ย่างเหยียบมันจะทะลุลงไปจนถึงเข่าของเธอ เธอยังคงสร้างรอยเท้าทอดยาวออกไปราวกับไม่มีจุดหมายโดยมีตะเกียงเก่าคร่ำคร่าลอยตามไปอย่างเงียบๆ

 

           ต้นไม้หลายต้นกำลังยืนต้นตาย แสดงให้รู้แน่ว่าการต่อสู้แย่งชิงอำนาจครึ่งหลังได้จบลงแล้วและเป็นอีกครั้งที่ไม่มีใครชนะกฎเกณฑ์ได้ แต่กระนั้นทุกฝ่ายก็ยังคงต่อสู้กันไม่จบสิ้น ตั้งแต่เธอเกิดขึ้นมาไม่มีปีใดที่จะไร้การชิงอำนาจจากสองขั้วฤดูอย่างโอ๊คและฮอลลี่ เธอเฝ้ามองทั้งคู่ต่อสู้กันครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยรู้ดีอยู่แล้วผลจะเป็นเช่นไร ผลลัพธ์นั้นไม่ใช่ผลลัพธ์ของการแพ้ชนะหากแต่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว การแพ้ชนะจึงได้ออกมาอย่างเช่นทุกครั้ง - เราไม่อาจกำหนดโชคชะตา เพราะโชคชะตาได้กำหนดเราไว้อย่างไม่ปฏิเสธได้

 

           ฤดูหนาวคือการชิงอำนาจจากโอ๊คผู้เป็นที่โดดเด่นที่สุดในวสันตฤดู จากที่เคยแพร่กิ่งก้านเขียวชะอุ่มเหนือใคร พอเหยียบย่างเข้าศารทวิษุวัตใบที่เคยเขียวงดงามก็ค่อยๆ เปลี่ยนและร่วงโรยไป คงเหลือไว้แต่เพียงต้นสนและฮอลลี่ที่ยังคงทนทานต่อหิมะที่หนาวเย็นได้เป็นอย่างดีราวกับโอ๊คได้พ่ายแพ้ต่ออำนาจของฮอลลี่ แต่นั่นก็เป็นเพียงวัฎจักรเดิมๆ ที่เกิดขึ้นอยู่เสมอโดยที่ทั้งสองขั้วอำนาจตีความเอาว่าเป็นเพราะการสู้รบของพวกตน

 

           ช่างเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์

 

           เธอยังคงเดินต่อในความเงียบและเกล็ดหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง รอบข้างไม่มีสรรพเสียงใดๆ ไม่มีแม้แต่สัญญาณของการมีชีวิตจนกระทั่งแว่วเสียงเพลงบางอย่างกระทบเข้ายังโสตประสาทที่เกือบจะชาดิกด้วยความเย็น ทางทิศเหนือมีเสียงขับขานบทเพลงและควันที่เกิดจากเปลวไฟ

 

"ข้าเพียงพร่ำหาสีเขียวขจี

ท่ามกลางหิมะที่หาความอบอุ่นไม่มี

วานสายลมไปถามยูลที

จักอยู่ไปเช่นนี้อีกกี่ครา

 

ราตรีเนิ่นนานราวนิรันดร์

แสงตะวันมิตกกระทบกายา

วานสายลมไปถามยูลเถิดหนา

จักอยู่ได้อย่างไรหากสิ้นไร้แสงสุรีย์"

 

           เช่นกันกับตัวเธอที่ไม่ต่างอะไรกับโอ๊คและฮอลลี่ ไม่ว่ากี่ปีผันผ่านไปเสียงท่วงทำนองเพลงและการเต้นรำรอบกองไฟของกลุ่มคนระแวกนี้ก็จะยังคงดังเข้าสู่การรับรู้ของเสมอ เพื่อตั้งคำถามที่เธอไม่อาจให้คำตอบได้ เธอไม่อาจบอกพวกเขาได้ว่าเธอไม่ต้องการเป็นฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ ไม่ได้ต้องการทำให้ทุกสรรพสิ่งเข้าสู่นิทราอันยาวนาน ไม่ได้ตั้งใจให้สรรพชีวิตจำต้องยืนต้นตายเพื่อให้ผ่านความหนาวเย็น...

 

           ...ไม่ได้ต้องการเป็น "ยูล" ผู้เย่อหยิ่งหากแต่เพียงไม่อาจจะออกไปพบใครๆ ด้วยไร้ความกล้าที่มากพอ...

 

           ริมฝีปากเล็กขยับเอื้อนเอ่ยวาจาราวกับจะตอบสายลมที่กำลังพัดผ่านร่างให้กลับไปบอกพวกเขาด้วยประโยคที่เหมือนกันกับทุกปี ประโยคเดิมที่เธอมีอยู่ในความทรงจำตลอดมา

 

           "อีกไม่นานแค่เพียงเราหลับตา วงล้อแห่งชะตาจะนำพาท่านสู่จุดราตรีเสมอภาค" 

 

           ผู้คนต่างเฝ้ารอวันที่กลางคืนและกลางวันเท่ากันพอดี รวมถึงต้องการให้วันเวลาที่ราตรียาวนานกว่ารุ่งเช้าผ่านไปให้เร็วที่สุด เป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นในความทรงจำหรือความจริง ไม่มีฤดูหนาวคราใดที่จะแตกต่างไปจากนี้เลย

           

 




#375429 การเลือกเฉพาะกระทู้ที่ต้องการ

โพสต์โดย Mannabell Bromios on 17 พฤษภาคม 2016 - 07:15 PM

กระทู้นี้เป็น How To สำหรับแม่มดพ่อมดหน้าใหม่นะคะ สำหรับใครที่ปลูกผัก หาสมุนไพร หรือปรุงยา ต่างๆ นานา แล้วพบว่า ใน Page ของพื้นที่ทำงานทำการนั้นเต็มไปด้วยกระทู้ของผู้อื่นมากมาย ปะปนกับของเราไป

 

1_zpstxszuetc.png

 

และจะเป็นปัญหามากในการหากระทู้ของตนเอง สามารถทำตามง่ายๆ ดังนี้เลยค่ะ ^^

 

ให้คุณกดที่ "กำหนดเอง" แล้วจะมีกล่องขึ้นมาให้เลือก แล้วให้เลือกกล่อง แสดงชนิดกระทู้

2_zpsygdlt70d.png

 

จากนั้นกดเปลี่ยนเป็น "กระทู้ที่ฉันตั้ง"

 

3_zpsjamwntan.png

 

จากนั้นให้กดที่ "อัปเดตตัวกรอง" เพียงเท่านี้ Page ก็จะประมวลเอากระทู้ที่คุณตั้งขึ้นมาเรียบร้อยค่ะ

 

*สำหรับผู้ที่ทำงานในพื้นที่นั้นๆ ประจำ สามารถกดช่อง "จำตัวกรอง" ได้ค่ะ เมื่อกดแล้ว ทุกครั้งที่เข้ามาใน Page นี้ ก็จะแสดงกระทู้ที่คุณตั้งเท่านั้นค่ะ*




#289987 วิธีกดใช้ไอเทมเยอะๆ เร็วๆ แบบว่าเร็วแรงทะลุนรก

โพสต์โดย Mannabell Bromios on 04 ตุลาคม 2015 - 12:53 PM

หลายคนคงต้องการเงินจำนวนมาก วิธีง่ายๆ คือ ซื้อการ์ดเอลิเมนต์มาสุ่ม เพื่อเอาการ์ดไปขายใช่ม๊าา!

 

แต่ว่าเวลาจะสุ่มการ์ดทีนึงก็ต้องเปิดแท็บหลายๆๆๆๆๆ แท็บ แล้วกดปุ่มใช้ไอเทม หรือว่าเปิดแท็บ แล้วกดใช้ แล้วกลับมาเปิดใหม่ แล้วก็ใช้ไอเทม ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ หลายๆ คนคงรู้สึกขี้เกียจสินะ หึๆ

 

วันนี้เลยจะมาบอกสูตรโกง 55555

 

1.เปิดไอเทมที่จะใช้ขึ้นมา เช่น การ์ดเอลิเมนต์ หรือแม้แต่ เค้กหิน 

 

2.จากนั้น กดใช้ไอเทม

 

A9_zpsjt7kxy1e.jpg

 

3.ต่อมา จะมีหน้าต่างของระบบ Java ขึ้นแบบนี้

 

A10_zpsvaerfnnu.jpg

 

4.ต่อมาให้กด Enter รัวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สัก 30 วินาที หรือคิดว่านานพอค่อยปล่อย

 

โดยที่เวลาเรากด Enter ครั้งแรกจะเป็นการกดปุ่ม OK ที่หน้าต่างของ Java การกดปุ่ม Enter ครั้งที่สอง จะเป็นการกดปุ่มใช้ไอเทมของหน้าเว็บ ดังนั้น เวลาเรากด Enter รัวๆ คำสั่งมันก็จะสลับหน้าต่างไปมาไปมาไปมาไปมาไปมาไปมาไปมาไปมาไปมาไปมาไปมา และนั่น ทำให้เราสามารถเปิดใช้ไอเทมได้อย่างรัวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนั่นเอง

 

5.ถ้าขึ้นว่าผิดพลาด แปลว่าใช้ไอเทมไปหมดแล้วนั่นเอง

 

A11_zpsysbbjv1a.jpg

 

เอ่อ ง่ายจัง *0*




#259120 [ประกวด] หญิงร่อนเร่กับแม่มดนักสมุนไพร

โพสต์โดย Sherlock Senselessness on 19 มิถุนายน 2015 - 03:00 PM

_zpspokwwak9.png

mdmu-13.png

 

 

 

...ช่วยด้วย! ...ช่วยฉันด้วย! ...ใครก็ได้ช่วยฉันที!  

มันอยู่นั่น อย่าให้รอดไปได้!!!

 

B2E1I.gif

 

           ณ ป่านิทรา สถานที่ที่สมุนไพรเจริญเติบโต หน้าร้อนนี้สมุนไพรหลายตัวเติบโตเร็วมาก มีเต็มทั่วป่า 3 สาว นักสมุนไพร มินตรา เซลดา เรย์เชล ไม่พลาดที่จะมาเก็บสมุนไพรที่เธอชื่นชอบ 

 

" เก็บได้อะไรกันบ้างอ่ะ เราได้แมนเดรกมาหลายหัวเลย " แม่มดสาวในชุดคลุมที่ดำ สวมที่ปิดหูสีน้ำตาล ซึ่งซื้อมาจากร้านเสื้อผ้าของมาดามเชอร์ชี่ เพื่อป้องกันเสีียงจากแมนเดรก นามว่ามินตรา วางตะกร้าที่บรรจุแมนเดรกอยู่ภายในไว้สิบกว่าหัวไว้ที่โคนต้นไม้ใหญ่ ก่อนที่จะเดินไปหาเพื่อนๆ ที่มาหาสมุนไพรด้วยกัน 

 

" ได้หลายอย่างเลยล่ะ และฉันก็เจอสมุนไพรตัวใหม่ด้วย ฉันพึ่งจะเคยเห็น น่าเสียดาย ฉันลืมเอาสารานุกรมสมุนไพรมาด้วย ไม่อย่างนั้นฉันคงจะเปิดดูได้ว่าเจ้านี้คือสมุนไพรตัวไหน วันหลังฉันจะมาเก็บเจ้านะจ๊ะ " แม่มดร่างบางซึ่งชีวิตของเธอมีแต่สมุนไพร ชวนชี้ให้เพื่อนดูสมุนไพรตัวใหม่ที่เธอเจอ พร่างทำหน้าเสียดาย ก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะหันไปพูดกับเจ้าสมุนไพร ราวกับสมุนไพรเข้าใจประโยคของเธอ ในขณะที่เพื่อนของเธอทำหน้ามึนงง

 

" เธอว่าอะไรนะ เซลดา " มินตราหันมาถามเซลดา เนื่องจากเธอไม่ได้ยินสิ่งที่แม่มดร่างบางพูด

 

" ฉันบอกว่า....เอะ เดี๋ยวนะ " เซลดายกมือขึ้นไปเหนือศีรษะของเพื่อน ก่อนที่จะดึงที่ปิดหูออก ตะกร้าซึ่งมีสมุนไพรอยู่ภายใน โดนหน้าแม่มดสาวเต็มๆ จนเธอจามอย่างแรงหลายครั้งติดกัน ฮัดชิ้ว!!!!

 

" เธอลืมถอดมันออกน่ะ พอดีฉันเจอสมุนไพรตัวใหม่ แต่เก็บไม่ได้เพราะฉันลืมเอาหนังสือมา วันหลังค่อยมาเก็บละกัน วันนี้ก็ได้เต็มตะกร้าแล้ว  แล้วไหน แมนเดรกของเธอล่ะ จะเอาไปปรุงยาไม่ใช่หรอ " เซลดาตอบคำถามเพื่อนอีกครั้ง  และถามถึงสมุนไพรที่เพื่อนหา

 

" อ่อ ฉันเอาไปวางไว้ตรงโค่นต้นไม้น่ะ เธอก็รู้ว่าเสียงของสมุนไพรตัวร้ายอันตรายมาก ฉันเลยเอาไปวางไกลๆ เพราะตอนนี้เจ้าสมุนไพรนั้นยังไม่หุปปากเลย แล้ว เรย์เชลล่ะ เธอเห็นเขาบ้างไหม" 

 

" ไม่เห็นนะ  คงไปเก็บสมุนไพรอยู่ทิศอื่นน่ะ " 

 

" ถ้างั้น เราตามไปด้วยดีกว่านะ เผื่อเธอหลงทาง หรือเก็บสมุนไพรมีพิษเข้า  เพิ่งจะมาเก็บสมุนไพรเป็นครั้งแรกด้วย " 

 

           ทั้งสองออกเดินจากอีกทิศไปยังอีกทิศที่ซึ่งคิดว่าเพื่อนของเธอไปหาสมุนไพร โดยไม่รู้เลยว่า ขณะที่เธอกำลังเดินไปมีอีกเสียงที่ร้องเรียกพวกเธอด้วยความสิ้นหวัง

 

 

B2E1I.gif

 

...อีกฟากหนึ่งของป่า อีกร่างหนึ่งวิ่งสุดกำลัง อีกห้าร่างไล่ตาม การไล่ล่ากำลังเกิดขึ้น

 

" ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย! "

 

            หญิงสาวร่างบางเสื้อผ้าขาดวิ่น กำลังวิ่งแบบที่ใครๆต่างเรียกว่า วิ่งป่าราบ เพราะป่าราบจริงๆ เธอกำลังวิ่งหนีอะไรบ้างอย่างอยู่  ถ้าใครเห็น คงคิดว่าเธอกำลังวิ่งหนีเสือ หรือสิงโต หรือหมาป่า แต่ใครเลยจะรู้ สิ่งที่เธอกำลังวิ่งหนีอยู่นี้ มีค่าเท่าชีวิตของเธอ เธอกำลังหนี นักล่าแม่มด เธอวิ่งมานานเท่าไรไม่อาจจะนับได้ ชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับก้าวที่วิ่งไป และความหวังของเธอก็เกิดขึ้น เมื่อเธอมองเห็นร่างร่างหนึ่งในป่า เธอตะโกนสุดเสียง แต่ยิ่งตะโกน ร่างนั้นก็ยิ่งห่างออกไป ร่างนั้นวางบ้างอย่างลงใต้โค่นต้นไม้ ซึ่งเสียงมันดังมาก ราวกับเด็กทารกห้าสิบคน ร้องพร้อมกัน เธอไม่อาจทนกับเสียงได้อีก จึงหยุดวิ่งและตะโกนเรียกร่างที่เห็น แต่เหมือร่างนั้นกำลังจะจากไป เธอไม่มีทางเลือก นอกจากตามร่างนั้นไป นั้นหมายความว่าเธอจะต้องเข้าไปยังวงเวียนของเสียงนั้น หลังจากรวบรวมกำลังแล้วออกวิ่ง เสียงที่เหมือนกับเสียงทารกห้าสิบคนร้องพร้อมกันดังเข้ามาในหู แก้วหูเธอไม่อาจรับซึ่งเสียงได้ไหว แก้วหูเธอแตก แต่เธอต้องวิ่งต่อไป เพื่อให้พ้นเสียง บัดนี้เธอรู้แล้วว่า เสียงร้องมาจากแมนเดรกสิบกว่าหัวในตะกร้าของร่างที่เธอเห็นวางเอาไว้ เธอวิ่งไปจนเห็นร่างสองร่างยืนคุยกัน  จนตอนนี้เหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าว เรี่ยวแรงที่มีก็หมดลงประกอบกับอาการปวดแก้วหู ปวดหัว จนสุดท้าย มีเพียงคำพูดสิ้นหวังที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากแห้งแตก  " ช่วยด้วย " ก่อนจะหมดสติ นอนสลบอยู่กลางป่านิรา 

 

B2E1I.gif

 

" นั้นไง เรย์เชล " เสียงดีใจดังมาพร้อมเสียงก้าว ฉับ ฉับ  

 

" มาอยู่ตรงนี้เอง เราตามหาซะตั้งนาน สุดท้ายก็มาอยู่ที่ๆเราเคยอยู่กัน เธอดูอะไรอยู่อ่ะ " มินตราเอ่ยถามเพื่อนเสียงใส เมื่อเห็นว่าเพื่อนยืนหันหลังนิ่งราวกับรูปปั้น ไม่ได้หันมาสนในพวกเธอ เรย์เชลกำลังดูอะไรบ้างอย่างดู มินตราและเซลดาเดินเข้าไปใกล้ๆ 

 

" เฮ้ย! ศพ " มินตราหลุดปากออกมาด้วยความตกใจ

 

" ไม่ใช่หรอกมินตรา ผู้หญิงน่ะ น่าจะเป็นแม่มดเหมือนพวกเรา ดูเหมือนเขาจะได้รับบาดเจ็บ มีเลือดออกจากหูด้วย เราทำให้เขาฟื้นก่อนดีกว่า " เซลดา แม่มดผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร จากการศึกษาด้วยตนเอง แต่ก็ไม่เคยใช้รักษาใครมาก่อน นอกจากจะเป็น เหล่าสัตว์เลี้ยงของเธอที่ป่วยเสียมากกว่า

 

"  เธอทำได้แน่นะเซลดา " มินตราอดไม่ได้ที่จะถามเพื่อน ถึงจะรู้จักความสามารถของเพื่อนเป็นอย่างดี ถึงจะเคยเป็นผู้ช่วยพยาบาลในตอนที่รักษาแมวป่วยมาครั้งสองครั้งก็นะ แต่นี้คือ คน ซึ่งเธอไม่แน่ใจเลยว่า เซลดาจะทำได้

 

" มาช่วยกันก่อน ยกหัวเขาขึ้น วางบนตักเธอ ให้หน้าเขาหงายไว้ ตายล่ะ! เรามีแต่สมุนไพรสดต้องใช้สมุนไพรแห้ง เราต้องพาเขาไปห้องพยาบาล "

 

" แต่วันนี้วันหยุดห้องพยาบาลปิดนะ " เรย์เชลซึ่งได้สติเอ่ยถ้วง

 

" ถ้าอย่างนั้นไปที่ห้องของฉันที่นั้นฉันมีอุปกรณ์พร้อม " 

 

B2E1I.gif

            

            ทั้งสามต่างช่วยกันพาร่างหญิงสาวกลับไปยังห้องพักของเซลดา เซลดาหิ้วปีกซ้าย มินตราหิ้วปีกกว่า เรย์เชลถือตะกร้าสมุนไพร ของเธอกับเซลดา โดยทิ้งตะกร้าของมินตราเอาไว้ เนื่องจากอย่างที่รู้กันว่า ในตะกร้านั้นมีอะไรอยู่  ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงกว่าที่ทั้งสี่จะมาถึงห้องพักของเซลดา มันเป็นห้องพักที่ไม่น่าจะเรียกว่าห้องพัก มันน่าจะเรียกว่ากระท่อม หรือ คลังสมุนไพร เสียมากกว่า ภายในเต็มไปด้วยสมุนไพรหลากหลายชนิดที่เซลดาอุทิศครึ่งชีวิตให้กับสมุนไพรเหล่านี้ มีทั้งที่ตากแห้ง ที่บดไว้แล้ว ที่ยังสดอยู่ ต้มไว้ยังมี กำแพงของห้องเต็มไปด้วยชั้นวางขวดแก้วบรรจุน้ำยามากมาย กลางห้องเป็นโต๊ะตัวยาว ที่ซึ่งสำหรับวางสัตว์ที่เจ็บป่วยมา มันสะอาดอยู่เสมอ ครั้งนี้คงต้องเป็นที่วางร่างหญิงสาวคนนี้ละนะ 

 

" วางลงบนโต๊ะนั้นเลย ฉันจะไปเตรียมสมุนไพร ระหว่างนี้เธอคอยเช็ดตัว ทำความสะอาดเขาไปก่อนนะ " เซลลาสั่งการแล้วเธอก็เดินมาคว้าตะกร้าสมุนไพรจากเรย์เชล ก่อนจะหายเข้าไปยังส่วนของ ห้องครัว ซึ่งเป็นเหมือนสถานที่ปรุงยาของเธอเอง   

 

            ระหว่างที่รอเซลดาปรุงยาอยู่นั้น สองสาวก็ช่วยกันเช็ดตัวให้กับร่างที่นอนสลบอยู่ พร้อมๆกับตรวจดูบาดแผลตามร่างกายไปด้วย ร่างกายมีรอยขีดข่วนหลายแห่ง เกินจากการโดนกิ่งไม้บาด

 

" อากาศร้อนแบบนี้ไม่ดีเลย เช็ดแล้วตัวเธอก็ร้อนอีก ฉันกลัวว่าเธอจะมีไข้เอาได้ อากาศในหน้าร้อนมันร้อนทุกวันแบบนี้เลยหรือไงกันนะ " มินตราแม่มดใจร้อน อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

 

" เธอไม่ลองร่ายคาถาทำความเย็นดูล่ะมินตรา อากาศอาจดีขึ้นนะ " เรย์เชลพูดขึ้น หวังให้เพื่อนใจเย็นลง

 

" ไอซ์ บลูโวลาร์! " สิ้นเสียงคาถา อากาศภายในกระท่อมเริ่มเย็น เย็นลง เย็นลง และเย็นลง จนพวกเธอสั่น

 

" ฉะ ฉะ ฉัน นะ นะ หนาว ทะ ทะ เธอ ละ ลด มันลงหน่อย ดะ ดะ ได้ ไหม " เรย์เชลเอ่ยจนจบประโยค

 

" นี้พวกเธอทำอะไรกันน่ะ เดี่ยวเขาก็ได้เป็นไข้ตายหรอก แล้วดูสิ สมุนไพรแห้งๆของฉันชื่นหมดแล้ว โพฟูเร! "

 

            เซลดาออกมาจากห้องครัวมือถือช้อนคนยาออกมาด้วย เธอกำลังจะเดินมาหยิบสมุนไพรแห้งที่ทำไว้ ซึ่งเป็นหนึ่งในส่วนผสมของน้ำยา แต่ปรากฎว่า ห้องทั้งห้องกลายเป็นน้ำแข็ง เซลดาร่ายคาถาละลาย ไม่นานอากาศก็กลับมาอยู่ในอุณหภูมิตามเดิม สมุนไพรชื่นจนใช้การไม่ได้ เธอต้องทำใหม่ ในเวลาจำกัด  เซลดานำสมุนไพรที่ต้องการออกไปวางกลางแดด เพียงเวลาไม่นาน สมุนไพรก็แห้งจนใช้การได้ บ่งบอกให้รู้ถึงอุณหภูมิของหน้าร้อนโดยไม่ต้องใช้เครื่องวัดสภาพอากาศ 

 

          เวลาผ่านไปราว 2 ชั่วโมง เซลดาปรุงน้ำยาเสร็จเรียบร้อย เธอค่อยๆป้อนให้หญิงสาวกิน และปล่อยให้เธอพักผ่อน 3 ชั่วโมงต่อมา เธอฟื้นขึ้น ทั้งสามต่างกรูเข้าไปรอบโต๊ะ หญิงสาวค่อยๆลืมตาตื่น เธอไม่สามารถลุกขึ้นมานั่งได้ ความปวดหัวและปวดหูอันเนืองมาจากแก้วหูแตกยังคงอยู่ เธอไม่ได้ยินเสียงใดๆ เซลดาปรุงยาให้เธอกินเพื่อรักษาอาการแก้วหูแตกอยู่สี่วัน อาการของเธอดีขึ้นตามลำดับ จนวันที่ 5 เธอสามารถได้ยินชัดเจน พร้อมที่จะพูดคุย

 

           หญิงสาวเล่าว่า

" ฉันมีชื่อว่า เฟย์วิช เป็นแม่มดอาศัยอยู่ดินแดนที่มีชื่อว่า การ์บาส ดินแดนของเธออุดมสมบูรณ์ มีผู้คนอาศัยอยู่มากมาย ทั้งพ่อมดแม่มด และ  มนุษย์ธรรมดา ที่นั้นแม่มดพ่อมดไม่รับการยกย่อง มนุษย์ธรรมดาเสียอีกที่ได้รับการยกย่อง ดินแดนของฉันมีพ่อมดแม่มดอาศัยอยู่ด้วยกันไม่มาก และยิ่งน้อยลงไปอีกเมื่อ ฝนไม่ตกตามฤดูการ พืชผลไม่เติบโต อาหารเริ่มขาดแคลน น้ำในแม่น้ำของดินแดนเริ่มแห้งขอด แม่น้ำที่ทุกชีวิตใช้ดื่มกิน ใช้อาบ พวกเขาโทษว่าเป็นความผิดของพ่อมดแม่มด ที่กลั่นแกล้งดินแดน เสกให้น้ำหายไป หยุดฟ้าฝนไม่ให้ตกปล่อยโรคร้ายทำร้ายพืชพันธุ์ ทั้งๆทีพวกเขาเองเป็นคนใช้น้ำอย่างฟุ่มเฟื้อย อาบน้ำวันล่ะ 5 รอบ เพียงเพราะว่าทนอากาศร้อนของหน้าร้อนไม่ไหว ใช้สารเคมีกับพืชผล แล้วเรื่องของท้องฟ้า แม่มดไปเกี่ยวอะไรด้วย พวกเราไม่มีอำนาจขนาดจะหยุดฝน ห้ามแสง หรือดับลม พวกเขาไม่ฟังอะไรเลย หัวหน้าดินแดนตั้งกลุ่มนักล่าแม่มด จับพวกเราทุกคนไปฆ่า ใครหนีออกจากดินแดน เขาก็จะตามล่า ฉันหนีออกมาได้ แต่แม่และน้องของฉัน ฉันไม่รู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม ฉันภาวนาให้เขาหนีไปได้ "

 

เฟย์วิช เล่าทั้งน้ำตา เรย์เชลและเซลดาน้ำตาคลอไปพร้อมกับเฟย์วิช มีเพียงมินตราที่กำลังใช้สมองคิดทบทวนเรื่องราว สังเกตได้จากท่าทางบนใบหน้าที่พันกันยุ่งเป็นเส้นดายหลากสี

 

" แล้วเธอ หนีออกมาได้ โดยมาที่โลกเวทมนตร์ เธอมาได้ยังไง " มินตราถามคำถามที่ติดใจเธอมานาน

 

" แม่ฉันเคยบอกว่า ยังมีดินแดนหนึ่งที่ชื่อว่า โลกเวทมนตร์ ที่นั้นมีพ่อมดแม่มดอาศัยอยู่ ไม่มีการล่าแม่มด ฉันกับแม่เคยคิดจะย้ายมาอยู่ที่นี้ เราวางแผนกันว่าจะมาในช่วงหน้าหนาว แต่ก็ไม่ทันได้ย้าย ทันทีที่นักล่าแม่มดออกล่า แม่บอกฉันให้มายังโลกเวทมนตร์ แม่บอกว่า คนที่นี้จะช่วยเราได้ ฉันวิ่งมาตามทางที่ได้วางแผนเอาไว้ มีนักล่าแม่มดตามมา 5 คน ฉันหนีสุดกำลัง จนเข้าเขตป่า ฉันรับรู้แล้วว่า ฉันมาถึงโลกเวทมนตร์ พวกนักล่าแม่มดไม่กล้าที่จะเอามายังดินแดนนี้ และในตอนนั้นเองที่ฉันเห็น ร่างคนคนหนึ่งถือตะกร้าใส่แมนเดรก ฉันพยายามตะโกนเรียก แต่เหมือนเธอจะไม่ได้ยิน แล้วเธอก็เดินจากไป ฉันรีบวิ่งตามเธอ แล้วก็เจอเข้ากับ เสียงร้องของแมนเดรก ฉันเจ็บปวดอย่างที่สุด ฉันกัดฟันวิ่งตามเธอคนนั้นไป รู้ไหม ฉันตามเธอทัน เธออยู่กับเพื่อนอีกคน แต่ ฉันหมดเรี่ยวแรงที่จะเรียกพวกเขาไว้ และฉัน ก็ไม่รู้อะไรอีกเลย 

 

ถึงตอนนี้มินตรารู้แล้วว่า ร่างนั้นที่เฟย์วิชเห็นคือเธอ และเธอเองที่เป็นคนเก็บแมนเดรก เป็นสาเหตุที่ทำให้เฟย์วิชแก้วหูแตก มินตรารู้สึกว่า มันเป็นความรับผิดชอบของเธอที่จะดูแลเฟย์วิชให้ดีที่สุด

 

 " ฉันจะดูแลเธอเอง  เธอจะอยู่กับเรา จนกว่าเธอจะหายดี " มินตราหันไปพูดกับเฟย์วิช เรย์เชลและเซนดาเองก็พอจะรู้เหตุผล

 

" แล้วแม่กับน้องฉันล่ะ ฉันต้องไปช่วยพวกเขา " 

 

" เราจะไปกันเมื่อฤดูหน้าเวียนมาถึง อีกอย่าง ร่างกายเธอยังไม่แข็งแรง ถึงไปก็มีแต่ตายกับตาย ที่สำคัญ หน้านี้เป็นหน้าร้อน การเดินทางลำบาก ไม่ต่างกับเดินทางกลางทะเลทราย เธออยู่ที่นี้ดีกว่านะ " มินตราเอ่ยข้อสรุป ที่ทำให้เฟย์วิชต้องจำนน

 

ทั้งสี่ดูแลซึ่งกันและกันเสมอมา รอเวลาของฤดูหนาวที่จะมาถึง เพื่อที่จะได้ไปช่วยแม่และน้องสาวของเฟย์วิช สำหรับเฟย์วิชแล้ว ฤดูเดียวราวกับสิบฤดู มันนานแสนนาน ด้วยใจที่กังวล แต่เธอทำได้แค่รอ รอสักวัน วันของเธอ

 

- THE END -

หัวใจน้ำหมึก

เขียน

4227754150194367158.jpg




#139528 ตำราเรียนเอลฟ์ประจำบ้าน

โพสต์โดย Thieves' Bookstore on 21 มกราคม 2014 - 12:34 AM

--------------------------------//////////////--------------------------------

ตำราเรียนสถาบันเวทมนตร์และศาสตร์ชั้นสูงเอลฟ์ประจำบ้าน

--------------------------------//////////////--------------------------------

 

สั่งซื้อหลังจากได้สิทธิ์เข้าเรียนเอลฟ์ประจำบ้านและมีรายการหนังสือที่ต้องซื้อแล้วเท่านั้น

ทางร้านจะไม่จัดส่งให้ จนกว่าจะถึงฤดูกาลซื้อสินค้าครั้งถัดไป

 

 

bookofspells.jpghistoryofmagic.jpgtransform.jpgherbalist.jpgbookofhighpotions.jpgwhereofbeasts.jpgbookofstar.jpg

 

ราคาสินค้าสามารถตรวจสอบได้ด้วยการเลื่อนเมาส์ไปวางบนสินค้าที่ต้องการทราบราคา

 

----------------------------------

ภาพผลงานทั้งหมดมีลิขสิทธิ์ ห้ามคัดลอกหรือนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต




#719994 ว่าด้วยเรื่องจดหมายนกฮูก (Personal Message) ฉบับละเอียด

โพสต์โดย Bian Baixian on 29 พฤษภาคม 2020 - 11:58 AM

สวัสดีค่ะ

เปี้ยนป๋ายเซียนคนเดิม

เพิ่มเติมคือโคตรสวย สวยที่สุดในโลกเวทมนตร์

 

(โปรดอ่านตรงนี้ก่อน)

เนื้อหาต่อจากนี้ยาวมากกกกกกกกกกกกกกกกกก

จริง ๆ หัวข้อนี้เคยมีคนทำเอาไว้แล้วค่ะ

แต่เนื่องด้วยภาพในกระทู้นั้นติดลายน้ำ

อีกทั้งยังพูดถึงช่องทางการส่งจดหมายนกฮูกไม่ครบทั้งสามช่องทาง

เราเลยเขียนฉบับใหม่ ไฉไลกว่าเดิมขึ้นมาให้อ่าน

 

___________________________________________________________________________

 

 

เนื่องจากเมื่อวานมีแม่มดทำข้อมูลเกี่ยวกับโลกเวทมนตร์หลุดไปในโลกแวรี่

ส่งผลให้มีพ่อมดแม่มดหน้าใหม่ที่ไม่รู้ว่ามีสถานที่นี้อยู่ด้วยเริ่มเดินทางเข้ามามากขึ้น

และด้วยโลกเวทมนตร์เป็นเว็บบอร์ดที่มีระบบและกฎเป็นของตัวเองเยอะมาก

ดังนั้นการสอบถามคนอื่น ๆ ที่อยู่ที่นี่มาก่อนแล้วในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจนั้นถือเป็นเรื่องดีค่ะ

 

สมาชิกสามารถพูดคุยกับคนอื่น ๆ ได้ผ่านเครือข่ายผู้วิเศษ ที่หน้าแรกของเว็บ ซี่งจะมีหน้าตาแบบนี้

kaNi86Y.png

(แล้วทำไมบ้านบลอสซัมครองเครือข่ายล่ะ..)

การพูดคุยผ่านเครือข่ายผู้วิเศษจะทำให้ทุกคนที่ออนไลน์อยู่เห็นข้อความของเราโดยไม่ต้องไปตามส่งข้อความให้ทีละคน ทว่าก็มีข้อเสียอยู่ตรงที่ไม่มีการแจ้งเตือนเวลามีคนตอบ แถมข้อความจะถูกดันหากมีคนอื่น ๆ มาพูดคุยในลาน ทำให้เห็นข้อความได้ยากขึ้นค่ะ

 

ดังนั้นวิธีที่ป๋ายจะมาแนะนำคือการส่งจดหมายนกฮูกให้คนที่ดูเชื่อถือได้(เช่นป๋าย)

หรือที่เรียกกันว่า PM ย่อมาจาก Personal Message ค่ะ

เราสามารถส่งจดหมายนกฮูกได้สามทาง

 

___________________________________________________________________________

 

 

วิธีส่งจดหมายนกฮูก (Personal Message)

 

ช่องทางที่ 1 และ 2 - ส่งจากหน้าแรกของเว็บบอร์ดโลกเวทมนตร์

1. กดไปที่ชื่อรูปจดหมายข้าง ๆ ชื่อของเราตรงด้านขวาบนค่ะ จากนั้นให้เลือกระหว่าง'ดูข้อความทั้งหมด' หรือ'เขียนข้อความใหม่' สมาชิกสามารถเลือกอย่างใดก็ได้ เพียงแค่หากเลือกเขียนข้อความใหม่ก็จะไวกว่าค่ะ

 

I5sf7Vb.png

 

หากสมาชิกเลือก 'เขียนข้อความใหม่' ระบบจะพาเราไปที่หน้าเขียนจดหมายเลยโดยอัตโนมัติ

แต่หากสมาชิกเลือก 'ดูข้อความทั้งหมด' ระบบจะพาไปที่หน้าข้อความของฉัน จากนั้นสมาชิกจะต้องกดที่ 'เขียนข้อความใหม่' ที่ด้านขวาบนของลิสต์จดหมายนกฮูกทั้งหมดอยู่ดีค่ะ ._.

wXpGI4D.png

 

2. หน้าเขียนจดหมายนกฮูกแบ่งออกเป็นสองส่วนย่อย คือส่วนผู้รับ และส่วนข้อความ

ส่วนผู้รับนั้นจะประกอบไปด้วย 'ชื่อผู้รับ' 'ผู้รับรายอื่น ๆ' และ 'ส่งให้คนอื่นในรูปแบบของ'

 

sxUTR48.png

 

ให้เรากรอกชื่อ-สกุลของคนที่เราต้องการจะส่งจดหมายไปหาข้างช่อง 'ชื่อผู้รับ' (สีแดง) โดยจะต้องพิมพ์ให้ถูกต้องครบถ้วนนะคะ เราขอยกตัวอย่างด้วยการส่งจดหมายให้ Tyler Eirwyn หรือแฟนเราเองค่ะ //ยิ้มชั่ว

ถ้าจะส่งจดหมายฉบับนี้ให้คน ๆ เดียว  เมื่อทำขั้นตอนนี้เรียบร้อยแล้วก็สามารถข้ามไปที่ส่วนข้อความได้เลยค่ะ แต่ถ้าต้องการจะส่งจดหมายเดียวกันไปให้คนหลาย ๆ คนก็อ่านต่อไปนะคะ

 

จากนั้นกรอกชื่อคนอื่น ๆ ที่เราต้องการส่งจดหมายฉบับนี้ไปให้ในช่องว่างข้าง 'ผู้รับรายอื่น ๆ' (สีส้ม) โดยต้องสะกดชื่อ-สกุลให้ครบถ้วนเช่นเดิม และต้องแบ่งชื่อของแต่ละคนด้วยเครื่องหมายลูกน้ำ อาทิเช่น Gidi Skorta, Quinnell Lathel, Raymond Field

 

ส่วนช่อง 'ส่งให้คนอื่นในรูปแบบของ' (สีเขียว) นั้นเอาไว้เลือกรูปแบบจดหมายที่จะถูกส่งค่ะ

จดหมายเชิญ หมายถึงทุกคนจะไปรวมอยู่ในจดหมายฉบับเดียวกัน และคำตอบของทุกคนที่ได้รับจดหมายก็จะขึ้นมาในจดหมายฉบับเดียวนั้นหมดเลย แล้วทุกคนก็จะรู้ด้วยว่าเราไม่ได้ส่งข้อความนี้ให้เขาแค่คนเดียว เหมือนกรุ๊ปแชทเลยค่ะ

คัดลอก หมายถึงแต่ละคนจะได้จดหมายที่มีเนื้อหาเดียวกันทั้งหมด แต่จะได้รับแยกคนละฉบับ จะไม่มีทางรู้ว่าเราไม่ได้ส่งจดหมายนี้ให้เขาแค่คนเดียว ยกเว้นแต่ว่าจะมีคนบอก

 

3. ต่อมาคือส่วนข้อความค่ะ ซึ่งจะมีหน้าตาแบบนี้

 

mBfJYSn.png

 

ให้สมาชิกกรอกหัวข้อไปที่ช่องข้าง ๆ 'หัวข้อของข้อความ' (สีฟ้า) ตรงนี้เขียนแค่ภาพรวมว่าเราจะพูดถึงอะไร เอาแบบสั้น ๆ ได้ใจความก็พอค่ะ

จากนั้นให้กรอกข้อความที่เราต้องการจะส่งทั้งหมดลงในช่องว่างด้านลง แล้วให้กด 'ส่งข้อความ' (สีม่วง) เป็นอันเสร็จสิ้น

 

TIPS :

- 'แสดงตัวอย่างข้อความ' คือเปิดพรีวิวดูก่อนว่าถ้าเรากดส่งไปแล้วมันจะมีหน้าตาเป็นแบบไหน

- 'บันทึก (ส่งภายหลัง)' ก็ตรงตัวเลยค่ะ บันทึกเป็นฉบับร่างนั่นเอง

 

 

ช่องทางที่ 3 - ส่งจากหน้าโปรไฟล์ของคนที่เราจะส่งจดหมายให้

1. กดไปที่หน้าโปรไฟล์ของคนที่เราจะส่งจดหมายนกฮูกไปหาค่ะ อย่างเราเลือกกดไปที่โปรไฟล์ของแฟนเรา - Tyler Eirwyn

 

2. จากนั้นให้กดที่ 'ส่งข้อความหาสมาชิก' (สีแดง) ที่ด้านขวามือ ด้านบนจำนวนค่าความดี

 

WeVABM9.png

 

3. หน้าเขียนข้อความที่จะเด้งขึ้นมาจะมีหน้าตาแบบนี้ค่ะ ซึ่งนี่จะเป็นฉบับย่อ คือถ้าเตงไม่ได้อยากจัดหน้าข้อความหรือแนบรูปภาพอะไร จะเขียนแล้วกด 'ส่ง' ไปจากตรงนี้เลยก็ได้ แต่ถ้าต้องการจัดหน้าแบบละเอียดแบบที่เราพาไปทำในวิธีที่แล้วก็สามารถเลือกที่ 'ใช้ตัวแก้ไขแบบเต็ม' ได้เลยค่ะ

 

NuNh6Ai.png




#350839 การแนบลิงก์โพสต์ที่ทำรายการเพื่อสั่งซื้อสินค้าของร้านเครื่องยา

โพสต์โดย Lesbelle Fleurs on 13 มกราคม 2016 - 09:30 PM

การแนบลิงก์โพสต์ที่ทำรายการเพื่อสั่งซื้อสินค้าของร้านเครื่องยา

 

เห็นมีหลายคนเกิดปัญหาในการแนบลิงก์โพสต์ที่ทำรายการเวลาสั่งซื้อสินค้า อ่าน Patch Update แล้วไม่เข้าใจบ้างล่ะ อ่านข้ามขั้นตอนบ้างล่ะ ไม่อ่านบ้างล่ะ หรือทำไม่ถูกสักที วันนี้เลยจะมาแนะนำการแนบลิงก์โพสต์ที่ถูกต้องตามประกาศค่ะ

 

ในการสั่งซื้อหรือโอนสินค้าของร้านเครื่องยา ไม่ว่าจะเป็นที่เคาน์เตอร์สั่งซื้อหรือโอนสินค้าจะพบกับประกาศของทางร้านที่อ้างอิงจาก Patch Update : 18 มีนาคม 2558 ที่ระบุไว้ตัวสีแดงชัดเจนใต้ข้อความแจ้งไอดีที่ให้ชำระเงิน

 

TDxQmy0.png

 

เมื่อท่านทำการกรอกแบบฟอร์มการสั่งซื้อหรือโอนสินค้าเรียบร้อยแล้ว ให้คลิ๊กที่มุมขวาของโพสต์ที่มี #หมายเลขโพสต์ แล้ว copy ลิงก์ไว้ (สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จาก การนำลิงก์จากโพสต์มาใช้

 
o7BHIxx.png
 
จากนั้นเข้าไปที่ไอดี Apothecary  เพื่อโอนเงินค่าสินค้า (การโอนเงินศึกษาเพิ่มเติมได้ที่นี่) จากนั้นให้ท่านเข้าไปยัง PM หลักฐานการโอนเงินของท่าน
 
0ZS4oCQ.png
 
แล้วนำลิงก์ทำรายการที่ copy ไว้โพสต์ลงในหลักฐานการโอนเงินของท่าน 
 

or6TW1z.png

 
เท่านี้เป็นอันเรียบร้อยรอรับสินค้าได้ แต่ต้องจ่ายเงินให้ถูกต้องตามจำนวนและตามรายการสั่งซื้อด้วยนะคะ ย้ำอีกครั้ง! โพสต์ที่ทำรายการไม่ใช่กระทู้ปลายทางที่จัดส่ง และต้องแจ้งในโพสต์ถัดลงมาของหลักฐานการโอนเงินเท่านั้น ไม่ใช่แยก PM ฉบับใหม่มา ขอให้ท่านหมั่นศึกษาและติดตาม Patch Update ของทางการและ ประกาศของร้านเครื่องยา หรือร้านค้าอื่นๆ ด้วยค่ะ ^ ^
 
ปล. หากท่านก๊อปปี้แบบฟอร์มของลูกค้าคนก่อนหน้า ให้เช็คด้วยว่าลิงก์ปลายทางไปยังที่หมายถูกต้องหรือไม่ บางครั้งมันจะลิงก์ไปยังกระทู้ของคนก่อนหน้า แม้จะแนบลิงก์ของท่านถูกต้องแล้วก็ตาม แถบเครื่องมือและอื่นๆ สามารถศึกษาได้จาก คู่มือการใช้เว็บบอร์ด
 
สุดท้ายทุกคนต้องศึกษาด้วยตนเองก่อนเป็นอันดับแรก หากไม่เข้าใจให้ถามผู้รู้หรือสมาชิกท่านอื่นๆ และต้องมีสติทุกครั้งไม่ว่าจะทำอะไร ขอบคุณค่ะ ^^



#125331 การนำลิงก์จากโพสต์มาใช้

โพสต์โดย Qualcosa Hunter on 14 ตุลาคม 2013 - 07:59 PM

การนำลิงก์จาก "โพสต์" มาใช้

 
บางคนเห็นหัวกระทู้แล้วแบบ "สอนไมว้าา รู้แล้วเฟ่ย ลิงก์ก็เอาจาก Address Bar ง๊ายย โด่วว"

 

ก่อนอื่นเราต้องมาทำความเข้าใจกันก่อนว่า โพสต์ กับ กระทู้ต่างกันยังไง ?
กระทู้นะคะ คือ หัวข้อ ข้อความ หรือเนื้อหา ที่ตั้งขึ้นเพื่อถาม หรือให้ร่วมกันอภิปราย
โดยในเว็บบอร์ดของเรากระทู้จะมีลักษณะแบบนี้คือ จะมีเนื้อหาและหัวข้ออยู่ รวมถึงชื่อผู้ตั้งกระทู้
และเป็นส่วนเนื้อหาที่ถูกโพสต์ลงในเว็บบอร์ดโดยตรง โดยมีไว้รองรับโพสต์ บรรจุโพสต์ที่จะเกิดขึ้น โดยผู้ตอบ

 

TuslMrD.jpg

 

 

ส่วนโพสต์ในเว็บบอร์ดจะเป็นเหมือนคำตอบ คำพูดต่างๆที่ถูกโพสต์ขึ้นในกระทู้ ซึ่งจะอยู่ต่อจากตัวกระทู้*เนื้อหาหลัก*
ซึ่งมีรูปแบบคล้ายกัน คือมีเนื้อหา(เนื้อหาตอบเนื้อหาหลัก)

 

R0MlkNl.jpg
 

อาจจะอธิบายงงหน่อย พยายามเข้าใจละกัน T w T 
จากนั้นเรามาดูเนื้อหาหลักของเรากันที่บอกว่า ลิงก์จากโพสต์

 

6GM9dA7.jpg
 

ปกติแล้วเรามักจะนำลิงก์จากกระทู้ ซึ่งลิงก์จากกระทู้จะอยู่ที่ Address Bar เป็นลิงก์ที่ชี้ไปยังกระทู้กระทู้นั้น โดยไม่เจาะจงโพสต์ใดๆ

 
ต่อมาเป็นลิงก์โพสต์ อย่างที่กล่าวไปแล้วว่าลิงก์โพสต์เป็นเนื้อหาที่ถูกโพสต์ขึ้นในกระทู้ ซึ่งจะมีได้หลายโพสต์ในหนึ่งกระทู้
เราจะมีเครื่องมือหนึ่งที่เอาไว้หยิบเอาลิงก์ที่เป็นตัวชี้ไปยังเนื้อหานั้นๆโดยเฉพาะ
 

1. ให้มองที่โพสต์ที่เราต้องการจะนำเอาลิงก์มาใช้ จะพบกับหมายเลขโพสต์ที่อยู่ในลักษณะ #ตามด้วยตัวเลข > Fy9mAR8.jpg

2. เมื่อเราคลิกที่เลขนั้นจะปรากฎหน้าต่างขึ้นมา

 

pomYgKR.jpg

 

3. คลุมดำและมานำมาใช้ได้ตามปกติ มันจะระบุโพสต์ที่เราต้องการให้อัตโนมัติ




#719851 วิธีแก้ไขชื่อเวทมนตร์ หรือ Display Name

โพสต์โดย Bian Baixian on 28 พฤษภาคม 2020 - 08:08 PM

หน่องจะไม่ทน หน่องจะไม่ทน หน่องจะไม่ทน

 

(โปรดอ่านตรงนี้ก่อน)

เนื้อหาตรงนี้ค่อนข้างยาวนะคะ

เขียนมาเพื่อให้สมาชิกใหม่เข้าใจง่ายโดยเฉพาะ

แต่เชื่อเถอะว่ามันจะทำให้ผ่านการตรวจสอบได้ง่ายขึ้นมาไม่มากก็น้อยเลยค่ะ

 

วิธีแก้ไขชื่อเวทมนตร์นี้ใช้ได้กับสมาชิกใหม่ (รอตรวจสอบ) เท่านั้นนะคะ

สมาชิกที่ผ่านการตรวจสอบแล้วจะไม่สามารถแก้ไขชื่อได้อีก

เว้นแต่จะเข้า/ออก/สร้างตระกูลขึ้นมา หรือซื้อสินค้าเฟฮู 'ม้วนคาถาเปลี่ยนชื่อ' มาใช้

ว่าไปนั่นก็โฆษณาให้ซะหน่อย สมาชิกสามารถซื้อสินค้าเฟฮูได้ที่นี่นะคะ

 

สิ่งแรกที่เราอยากขอให้ทำเลย คืออ่านทวนกฎการตั้งชื่อที่ถูกต้องของโลกเวทมนตร์ โดยเฉพาะข้อแรกนะคะ เพราะผิดกันเยอะมากเลย ! [จิ้มที่นี่เพื่ออ่านกฎการตั้งชื่อ]

 

___________________________________________________________________________

 

วิธีแก้ไขชื่อเวทมนตร์ (Display Name)

 

1. ให้กดที่ชื่อของตัวเองที่ด้านขวาบนของเว็บค่ะ (สีแดง) จากนั้นหน้าต่างตัวเล็กจะโผล่มาด้านล่าง ให้กดเลือกที่ 'การตั้งค่าของฉัน' (สีส้ม)

 

ViAstI9.png

 

2. เมื่อกดแล้วมันจะพาเราไปที่หน้าแผงการตั้งค่าส่วนตัว ให้เราเลือกที่ 'ชื่อที่แสดงบนเว็บ (Display Name)' (สีแดง) ตรงแถบด้านซ้ายมือ จากนั้นให้กรอกชื่อใหม่ที่จะใช้ข้างช่อง 'เลือกชื่อใหม่ที่จะแสดงบนเว็บ' (สีส้ม) จากนั้นให้กรอกรหัสผ่านที่ใช้ในการล็อกอินข้างช่อง 'รหัสผ่านปัจจุบัน' (สีเขียว) แล้วกดที่ 'บันทึกการแก้ไขเรียบร้อย!' (สีฟ้า) เป็นอันเสร็จสิ้นค่ะ

 

TfmPkur.png

 

สำคัญมาก !

- สมาชิกใหม่สามารถแก้ไขชื่อเวทมนตร์ได้ทั้งหมด 3 ครั้ง และจะสามารถแก้ไขได้ในเวลา 7 วันแรกนับจากวันสมัคร หากช้ากว่านั้นจะไม่สามารถแก้ไขได้แล้วนะคะ รอไอดีโดนลบออกจากระบบแล้วสมัครใหม่อย่างเดียวเลยค่ะ

- ตรวจสอบทุกตัวอักษรดี ๆ อย่าสะกดตกหล่นนะคะ ส่วนใครที่มีแผนจะสร้างหรือเข้าร่วมตระกูล ต้องขอแจ้งไว้ก่อนว่าเมื่อมีตระกูลแล้วชื่อตระกูลกลายเป็นนามสกุลโดยอัตโนมัติค่ะ นั่นหมายความว่าเมื่อเข้าตระกูลแล้วเตงต้องสละนามสกุลเดิมนะ!

 

___________________________________________________________________________

 

 

หมายเหตุ :

- ชื่อเวทมนตร์จะเป็นชื่อตัวละครที่เราจะใช้ในการเล่นเว็บบอร์ดนี้ ไม่จำเป็นต้องเป็นชื่อจริง ๆ ของเรา ดังนั้นสามารถครีเอทชื่อของตัวเองได้เลยนะคะ ขอให้ไม่ผิดกฎการตั้งชื่อเป็นพอ




#507666 - Might as well be spring, me

โพสต์โดย Alyssia Norman on 25 กุมภาพันธ์ 2019 - 07:51 AM




Might as well be spring, me

by Alyssia Norman

ส่วนหนึ่งของ กิจกรรมเขียนมนตร์สุขสันต์รักกันข้ามปี

ในหัวข้อ "รักครั้งแรก"


Prologue


.


now playing : theme song
It might as well be spring - Ella Fitzgerald



Once upon a March of some years ago
At Florellia Flower Shop in Methrose Street, Covennia



"Surreal.. but nice"

- William Thacker, Notting Hill (1999)



I'm as restless as a willow in a windstorm, I'm as jumpy as puppet on a string.
I'd say that I had spring fever, but I know it isn't spring...


เมื่อมือบางผลักประตูร้านดอกไม้แสนธรรมดาที่ซ่อนตัวอยู่ลึกในตรอกแอสโทรเดียเข้ามา กลิ่นหอมหวานของลิลลี่เด่นนำมาเป็นกลิ่นแรกราวกับคำทักทาย เธอได้ยินเครื่องเล่นแผ่นเสียงบรรเลงเพลงที่คุ้นหู คิ้วเรียวโก่งคลายออกแสดงความผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศร้านช่างให้ความรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก นัยน์แก้วตาสีอำพันไล่จับไปตามพื้นที่เล็กๆรอบร้านด้วยความสนใจ


...I am starry eyed and vaguely discontented, like a nightingale without a song to sing.
O why should I have spring fever, when it isn't even spring...


เสียงดนตรียังคงบรรเลงต่อไปอย่างเนิบช้า ร่างบางในเดรสกระโปรงผ้าโปร่งลายดอกไม้สีขาวสไตล์วินเทจเคลื่อนตัวไปในจังหวะเดียวกัน ขณะสายตายังทำงานเพื่อสำรวจสินค้าสีสันสวยงาม รองเท้าส้นสูงสีครีมเข้าชุดกันย่ำเดินหน้า ถอยหลัง และก้าวเยื้องย่างราวกับกวางสาว


...I keep wishing I were someone else, walking down a strange new street...


"And hearing words that I've never heard from a man I've yet to meet..." เสียงนุ่มหวานเอื้อนเอ่ยด้วยริมฝีปากสีเชอร์รี่ เธอหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งพนักงานประจำร้านอย่างที่ควรจะเป็น หญิงสาวเลื่อนมือไปแตะกลีบดอกไม้ที่เธอไม่ทราบชนิดซึ่งชูช่อตระหง่านชวนให้ทักทาย รอยยิ้มคลี่บนใบหน้าสวย ก่อนเธอจะสังเกตเห็นกริ่งที่ตั้งอยู่ข้างกับกระถางของมัน นิ้วเรียวจึงละจากดอกไม้ลงมาแตะวัตถุส่งสัญญาณแทน







...I'm as busy as spider spinning daydreams, spinning spinning daydreams

I'm as giddy as a baby on a swing...



เสียงดนตรีที่มอบบรรยากาศเพลิดเพลินในร้านทำให้ชายหนุ่มไม่ทันได้ยินเมื่อประตูหน้าร้านถูกเปิดออก เขายังคงวุ่นวายกับการจัดกระถางต้นไม้อยู่ที่หลังร้าน ห้องทำงานของเจ้าของร้านดอกไม้อยู่ติดกับหลังเคาน์เตอร์ซื้อขาย นัยน์ตาสีดำขลับภายใต้กรอบแว่นดูจริงจังและเคร่งคร่ำ จนกระทั่งกระดิ่งให้สัญญาณที่เขาตั้งไว้บนเคาน์เตอร์ดัง บ่งบอกได้ว่าลูกค้าคนแรกของเขาในเช้าวันนี้ได้มาถึงแล้ว ชายหนุ่มวางมือจากงานตรงหน้าอย่างไม่มีทางเลือกนัก เขาไม่อยากให้ลูกค้ารอนานจนออกไปจากร้านเสียก่อน



...I haven't seen a crocus or a rosebud, or a robin on the wing



มือหนาเช็ดทำความสะอาดกับผ้าที่แขวนข้างประตู ก่อนจะเปิดมันออกไปเพื่อพบกับลูกค้าที่รอหน้าเคาน์เตอร์ เสียงทุ้มเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มที่วาดขึ้นบนใบหน้า "ร้านดอกไม้ฟลอเรลเลียยินดีต้อนรับ..." ยังไม่ทันจบประโยค เพราะเมื่อเขาสบตากับเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ ความรู้สึกชาวาบไหลไปทั่วร่างเพื่อหยุดการทำงานของร่างกายและระบบความคิด ทุกอย่างเงียบงันแม้กระทั่งเสียงเพลงที่บรรเลงอยู่ก็ไม่เข้าหูสักข้าง จนเสียงที่ดังที่สุดคือเสียงของหัวใจในอกที่เต้นด้วยอัตราไม่ปกติ

"...ครับ" เขาลงท้ายด้วยเสียงที่เบาหวิว หลุดลอยไปในอากาศ เพิ่งได้สติกลับคืนมาก็ตอนที่เธอเอียงคอสงสัย ดวงตากลมโตสีอำพันที่เขารู้จักดีเบิกกว้างขึ้นเช่นเดียวกับรอยยิ้มบนริมฝีปากบางสีสวย


"ถึงว่า.." เสียงหวานดังก้องอยู่ในหูของเขาไพเราะเสียจนท่อนที่ดีที่สุดของเพลงยังสู้แทบไม่ไหว



...But I feel so gay in a melancholy way, that it might as well be spring

It might as well be spring....



"รสนิยมดีขนาดนี้ มีแค่คุณคนเดียวอยู่แล้ว.. ไม่เจอกันนานเลยนะคะ"






.


Coming soon, at Theives' Bookstore






#248680 [1st Rally] บริษัทช่วยเหลือเทพ (ไม่จำกัด)

โพสต์โดย Feliona Bishop on 20 พฤษภาคม 2015 - 10:38 PM


 

บริษัทช่วยเหลือเทพ (ไม่จำกัด)
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

เมื่อท่านเทพจอมยโสปรากฏกายต่อหน้าฉัน
พร้อมกับยื่นข้อเสนอ (แกมบังคับ)
ว่าจ้างฉันให้เป็นมัคคุเทศก์ส่วนตัวของเขา
 
นับตั้งแต่วันนั้น...
ชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อว่า “หงเซียงอวี้”
ก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
 
ทีแรกฉันตกลงเพราะค่าแรงมันสูงชนิดใช้กี่ชาติก็ไม่หมด
แต่ตอนหลังเรื่องมันเป็นยังไงน่ะเหรอ...
 
ฉันก็ได้แต่คิดว่า...
ฉันไม่น่าหลวมตัวทำสัญญากับเทพองค์นี้ตั้งแต่แรกเลยน่ะสิ!

 

 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

สารบัญ

คลิกที่ดอกไม้เพื่อไปยังบทต่างๆ

 

บทนำ

 

บทที่หนึ่ง : ท่านเทพจอมอหังการ 

 

บทที่สอง : เงื่อนไขของเทพกับข้อแม้ของอิสตรี 

 

บทที่สาม : ลูกนกหัดบิน

 

บทที่สี่ : กำแพงหมื่นลี้

 

บทที่ห้า : บนปราการปาต๋าหลิง

 

บทที่หก : วัดถานเจ้อ

 

บทที่เจ็ด : สาวน้อยหน้ากากงิ้ว

 

บทที่แปด : เทพไร้สมญานาม

 

บทที่เก้า : เบญจมาศไม่ใช่ดอกไม้บอบบาง

 

บทที่สิบ : หายนะมาเยือน

 

บทที่สิบเอ็ด : ทวงความเป็นธรรม

 

บทที่สิบสอง : มอบพลังให้ฉันด้วย...เฮ่าเจี๋ย!

 

บทที่สิบสาม : เมื่อหนึ่งพันหนึ่งร้อยสิบเอ็ดปีก่อน (ตอนจบ)

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

หากต้องการแสดงความคิดเห็น เชิญที่ “ห้องประพันธกร” เลยค่ะ

 


 
 

ห้ามผู้ใดคัดลอก ปรับปรุง แก้ไข นำไปเผยแพร่

หรือจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาตอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร
หากฝ่าฝืนมีโทษตามกฎหมาย

 




#299107 [ประกวดเรื่องสั้นสยองขวัญเวทมนตร์] Mr.Pumpkin Head เรื่องเล่าหรือเรื่องจริง

โพสต์โดย Esmer Delacroix on 22 ตุลาคม 2015 - 07:44 PM

 

Mr. Pumpkin Head เรื่องเล่าหรือเรื่องจริง
ประพันธ์โดย Esmer Sinman
 
 
Qh1uwfm.jpg?1
*เรื่องนี้เขียนขึ้นจากความซาดิสท์และจินตนาการของผู้แต่งล้วนๆ โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน*
 
 
             ภายในห้องเล็กที่คับแคบและมืดมิด อาศัยเพียงแสงจันทร์จากหน้าต่างส่องเข้ามาพอที่จะมองเห็นสภาพด้านในได้ ฝุ่นและหยากไย่เกาะตัวกันตามมุมผนังห้อง ขอบหน้าต่าง ขอบประตู รวมไปถึงข้าวของที่วางระเกะระกะ กลิ่นสาบและกลิ่นอับชื้นลอยคละคลุ้งไปทั่ว เป็นหลักฐานอย่างดีว่าห้องนี้ไม่ได้มีการทำความสะอาดและถูกทิ้งร้างมานาน
 
             เด็กสาวผมบลอนด์อายุราวสิบสามปีกระถดตัวถอยหนีจากปีศาจร้ายตรงหน้าที่ค่อยๆ ย่างกายเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ เพื่อเป็นการเล่นสนุกกับเหยื่อ
 
             "ฮิๆๆๆๆ" จนเมื่อแผ่นหลังเล็กติดชิดกับกำแพงบ่งบอกว่าเธอไร้ซึ่งหนทางหนี ชายร่างผอมที่สวมหัวฟักทองปิดบังหน้าตาจึงได้หัวเราะเสียงน่าขนลุกออกมา 
 
             "ยกเลือดกับวิญญาณเธอให้ฉันเถอะนะสาวน้อย ฮิๆๆๆ" มันเอ่ยขึ้น พร้อมแสงจันทร์จากหน้าต่างที่ส่องตกกระทบกับใบมีดสีเงินในมือข้างขวา
 
             ...ความตายเขยิบเข้าใกล้เธอมากขึ้นทุกที
 
             "ยะ อย่าเข้ามานะ!! ออกไป!!! ฮึก..." เด็กสาวส่ายหน้าไปมา สองมือปัดป้องอากาศราวกับคนสติหลุด ในใจนึกขอร้องพระเจ้าให้ช่วยเหลือเธอให้รอดพ้นไปจากสถานการณ์ที่สุดแสนจะเลวร้ายนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยดน้ำสีใสไหลรินอาบใบหน้าจนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ความกลัวมากมายเหลือคณาแล่นเข้าสู่หัวใจ กัดกินความกล้าจนสึกหรอ ไม่อาจต้านทานได้
 
             ในวินาทีถัดมาร่างของเด็กสาวก็พลันเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยอะไรบางที่มองไม่เห็น เธอไม่สามารถขยับตัวได้ ขณะที่ชายหัวฟักทองค่อยๆ ย่อตัวลง ก่อนจะคว้าเข้าที่ข้อมือบาง และการกระทำต่อมาก็ทำให้เด็กสาวถึงกับใจสั่นโครมคราม ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อมันจรดปลายมีดแหลมคมลงบนผิวเนื้อพร้อมกับกรีดเป็นทางยาวอย่างเชื่องช้า เลือดสีแดงสดพากันหลั่งไหลออกมาและหยดลงบนภาชนะรองรับที่ตั้งอยู่ข้างๆ 
 
             แต่ดูเหมือนเพียงแค่รอยแผลเดียวจะทำให้เลือดไหลออกมาไม่ได้ดั่งใจ ดังนั้นชายหัวฟักทองจึงลงมือกรีดข้อมือของเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันกลับรุนแรงและโหดร้าย มันทำแบบเดิมซ้ำๆ จนเลือดสีแดงสดนั่นพรั่งพรูออกมาราวกับท่อน้ำแตก โดยไมได้สนใจเลยสักนิดว่าเด็กสาวจะเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน ทว่าในตอนนี้ร่างกายของเธอกลับทำได้เพียงนิ่งเฉยปล่อยให้ฆาตกรตรงหน้ารีดเร้นเลือดของเธอออกมาเรื่อยๆ อยากจะขยับ อยากจะต่อต้านก็ทำไม่ได้ หรือแม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้องก็กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเลย เธอถูกพันธนาการไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
 
             สายตาของเด็กสาวจดจ้องไปที่น้ำเลือดของตัวเองในภาชนะรองรับพลางสาปแช่งฆาตกรอำมหิตในใจ ส่วนชายหัวฟักทองยังคงสนุกกับใช้มีดเฉือนข้อมือบางซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับร่างกายเธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง 
 
             บัดนี้บริเวณที่ถูกของมีคมทำอันตรายได้ปรากฏรอยแผลกว้างขนาดใหญ่ ผิวเนื้อตรงส่วนนั้นถูกเฉือนออกไปจนสามารถมองเห็นกระดูกสีขาวที่อยู่ข้างในได้ เส้นประสาทกับเส้นเลือดบริเวณนี้ถูกตัดขาดจนหมด เช่นเดียวกับลมหายใจของเด็กสาวที่ถี่กระชั้นมากขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตาพร่าเลือนมองเห็นภาพชายหัวฟักทองตรงหน้าเป็นภาพสุดท้าย
 
             ก่อนทุกอย่าง...จะดับสูญ!
 
             "อ๊ะ" ชายหัวฟักทองหยุดชะงักเมื่อพบว่าตนได้ทำของเล่นชิ้นนี้พังเสียแล้ว ข้อมือของเด็กสาวได้หลุดออกจากกัน
 
             มันจัดการอุ้มร่างดับสนิทของเด็กสาวขึ้นพาดบ่าก่อนจะเดินออกจากห้องอับชื้นนี้ไป เหลือทิ้งไว้เพียงน้ำเลือดสีแดงฉานในภาชนะและรอยหยดเลือดจากรอยขาดของข้อมือตามทางที่มันก้าวไป...
 
 
 
             "น่ากลัวว่ะแก ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย" มิร่าพูดขึ้น สองมือพลางลูบแขนตัวเองไปด้วยเป็นการปลอบขวัญ
 
             "เออ จริง ยิ่งตอนนึกภาพตามไปด้วยนี่แบบ...รู้สึกเจ็บปวดแทนเลยอ่ะ สงสารเด็กคนนั้นจัง" โซเฟียสมทบ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวอันน่าสยดสยองที่อลินเล่ามา เธอก็แอบรู้สึกเห็นใจเด็กสาวคนนั้นเล็กๆ ที่ต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้
 
             "แต่เดี๋ยวนะ แกบอกว่าจะเล่าเรื่องผีสาวในสุสานเก่าไม่ใช่เหรอ แต่ที่แกเพิ่งเล่าจบไปเมื่อกี้มันเป็นเรื่องของฆาตกรโรคจิตชัดๆ" มิร่าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง สายตาเหลือบไปมองอลินเพื่อนสาวอีกคนอย่างคาดโทษเหตุเพราะเล่าเรื่องไม่ตรงประเด็น
 
             "โหย เล่าเรื่องผีทั้งทีมันก็ต้องมีประวัติหน่อยดิ จะได้มีอินเนอร์ในการฟังมากขึ้น เรื่องแบบนี้มันต้องซึมซับให้ลึกถึงประวัติศาสตร์ แกนี่ไม่เข้าใจอะไรเล้ย~" อลินท้วงขึ้นทันทีด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
 
             "งั้นอย่าบอกนะว่า ผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นวิญญาณแล้วสิงสถิตวนเวียนอยู่ในสุสานน่ะ" โซเฟียพูดขึ้นเสียงเรียบราวกับรู้ทันว่าตอนต่อไปที่จะได้ฟังคืออะไร
 
             "ใช่เลย ฉลาดนะเรา" อลินกล่าวชมเชย แสดงท่าทีภูมิใจที่เพื่อนสาวของตนเป็นคนเข้าใจอะไรได้ง่าย "หลังจากนั้นชายหัวฟักทองก็นำร่างของเด็กสาวไปฝังไว้ในสุสานเก่าพร้อมกับมือข้างที่ขาดของเธอ แต่ด้วยจิตที่เจ็บปวดก่อนตายทำให้วิญญาณของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในสุสานไม่ไปไหน ว่ากันว่ามีคนเคยพบเห็นวิญญาณของเธอลอยไปมาอยู่ในสุสานตอนกลางคืนด้วยนะ โดยเฉพาะในคืนวันฮาโลวีนซึ่งเป็นวันที่เธอถูกฆ่า บอกเลยว่าเฮี้ยนสุดๆ"
 
             "ฉันฟังต่อไม่ไหวแล้วอ่ะ ไปนอนก่อนนะ" มิร่าขัดขึ้น ทำท่าจะลุกออกจากวงสนทนา
 
             "อ้าว ง่วงแล้วเหรอ ฉันยังเล่าไม่จบเลย"
 
             "เดี๋ยวสิ อยู่ฟังเป็นเพื่อนกันก่อน อีกอย่างคนที่เสนอให้พวกเรามาเล่าเรื่องผีกันก็คือเธอนะมิร่า" แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าหนี ก็ถูกโซเฟียคว้าเข้าที่ข้อมือซะก่อน
 
             "ก็มันน่ากลัวนี่ รู้สึกขนลุกแปลกๆ" ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่มิร่าก็จำใจต้องนั่งลงที่เดิมเพื่ออยู่ฟังอลินเล่าต่อให้จบ
 
             "เออแก แล้วเลือดของเด็กคนนั้นมันเอาไปทำอะไรอ่ะ" โซเฟียถามอลินในสิ่งที่ตนสงสัย
 
             "ตามที่ฉันได้ยินมา เขาบอกว่าชายหัวฟักทองดื่มเลือดในภาชนะจนหมดน่ะ เพราะเชื่อว่าถ้าตนเองดื่มเลือดของเด็กสาวในคืนวันฮาโลวีนซึ่งเป็นวันที่พลังมนต์ดำแกร่งกล้าแล้วจะทำให้ตัวเองเป็นอมตะและมีพลังเวทย์มากมายมหาศาล"
 
             "พ่อมดโรคจิตชัดๆ ใส่หัวฟักทองก่อคดีฆาตกรรมก็ว่าแปลกแล้ว สาเหตุที่ฆาตกรรมก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ มันจะไปมีได้ยังไงเล่า กินเลือดคนแล้วเป็นอมตะเนี่ย บ้าหรือเปล่า ป่านนี้คงกำลังชดใช้ความผิดอยู่ในคุกแหง" มิร่าร่ายยาวอย่างคัดค้าน แสดงความหงุดหงิดออกมานิดๆ "ป่ะ ไปนอนกัน"
 
             "ไม่นะ เขาหายตัวไป" 
 
             คำพูดของอลินทำให้เพื่อนสาวทั้งสองคนถึงกับเงียบกริบลงทันใด พวกเขาจ้องหน้ากันไปมาราวกับมีความนัยน์บางอย่างต่อกัน
 
             "โอเค ไปนอนกัน คืนนี้อากาศดี ฝันดีนะมิร่า โซเฟีย"
 
             เป็นอลินนั่นเองที่กล่าวจบบทสนทนาอันแสนยาวนานนี้ พวกเธอพากันแยกย้ายกลับเข้าไปในเต๊นท์ผ้าใบของตัวเองเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา ในขณะที่เปลวไฟจากกองไฟยังคงลุกโชนปล่อยกลุ่มควันสีเทาให้ลอยคละคลุ้งไปในอากาศ
 
 
 
             ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีที่พร่างพราวไปด้วยหมู่ดาว บนผืนหญ้าของเนินเขามาลคุธนี้ นอกจากแม่มดสาวสามคนที่ชวนกันมาตั้งเต๊นท์ค้างคืนแล้ว หารู้ไม่ว่ายังมีบุคคลหนึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้เงาร่มเงาไม้ใกล้พวกเธอ...
 
             "...ฮิๆๆๆๆๆ"
 
 
The end